Άσε μας ρε Αρετή που σε έπιασε ετσι μέσα στην τούρλα του Σαββάτου (τιιιιιιιι ??? Τετάρτη είναι?) να ξαναγράψεις... Τι να μας πεις..? θα μου πεις. Και δίκιο θα χεις. Λες και ήταν μια από τις πιο ιμπορταντ ντειζ της ζωής σου η σημερινή.
Εντάξει, δεν λέω, ήταν. Αλλά άμα είναι να είμαι από το πρωί με κομμένα γόνατα, να αναπνέω με δυσκολία και να είμαι κατι σαν μπλε από το άγχος επειδή έπιασα καινούργια δουλειά, να το βράσω. Καλέ εγώ θα πεθάνω πριν ολοκληρώσω το πρώτο πρότζεκτ, από την αγωνία και το μήπωςεκανανλάθοςπουμεπροσέλαβαν συναίσθημα. Όλοι κάτι βλέπουν, κάτι είδαν και θα συνεχίσουν να βλέπουν σε μένα..όμως αν θες τη γνώμη μου αυτά που λένε ότι τάχαμου τα μάτια των άλλων είναι ο καθρέφτης σου, μην τα πιστεύεις...μπαρούφες των ψυχολόγων για να έχουν να λένε...Εγώ χριστό δεν έχω καταλάβει. Διότι όλοι οι άλλοι μπορούν, εκτός από μένα, όλοι είναι σούπερ άξιοι, εκτός από μένα, όλοι είναι ένα κομματακι μπάζα λιγότερο από μένα...έτσι για να μην ξεχνιόμαστε. Βρε αει στο διάβολο πια, με βαρέθηκα!
Κι έτσι περίεργα και με μισή βρισιά να κρέμεται με το ένα της χέρι από το πάνω μπροστινό μου δόντι έτοιμη να πέσει, ολοκλήρωσα μία μέρα στη νέα μου δουλειά. Έχω καταφέρει όλο το εξάιτμεντ της επιτυχίας να το μετατρέψω σε έναν τεράαααστιο φόβο, που παραλύει κάθε μέρα και ένα διαφορετικό μέλος του σώματος μου. Σήμερα ήταν τα γόνατα μου. Μπίλιες οι επιγονατίδες σου λέω. Μπήκα στο γραφείο σερνόμενη και κάθισα στην καρέκλα και δεν ξαναματασηκώθηκα, ούτε προς νερού μου δεν πήγα, αν με εννοείς, από φόβο μήπως και πέσω στα πόδια της πρώτης εξεκιουτιβ που θα βρισκόταν στο δρόμο μου προς το βεσε και ρεζιλευτώ και φύγω μιαν ώρα αρχύτερα για Αυστραλία. Αύριο προαισθάνομαι πως τα μαγουλα μου δεν θα λειτουργούν, ασε που δεν ξέρω σε τι θα μου χρησίμευαν τα μάγουλα στη δουλειά αλλά να μου το θυμηθείς, αύριο θα τρεμοπαίζουν ανεξέλεγκτα, θα στραβώσει το στόμα μου, σάλια θα τρέχουν πάνω στο πληκτρολόγιο...και σαφώς θα απολυθώ. Κρίμα πραγματικά. Ήδη έχω αρχίσει να με οραματίζομαι στις 23 του μήνα τουτουνού να παραλαμβάνω -φορώντας τα μεγάλα μαύρα μου Tom Ford (μη χέσω)-την υπογραφή από την κυριούλα του ΟΑΕΔ που έχει αυτό το δολοφονικό βλέμμα-λες και με πληρώνει από το υστερημα της- για να πάω να πάρω το ελληνικό UB40 ήτοι 450 ολόκληρα ευρώ.
Και έπειτα μου λες μπράβο για τη δουλειά.. Καθότι όλοι παλαμάκια βαράνε ενώ εγώ ακόμη προσπαθώ να καταλάβω τι συνέβη και με πήραν. Καταλαβαίνεις να υποθέσω το δράμα μου.
Όλοι οι άλλοι να πιστευουν σε μένα κι εγώ να δηλώνω "άθεη" σχετικώς...
Φτου σου θα μου πεις. Όχι.. να το πεις, και καλά θα κάνεις. Γιατί αυτές τις ενέσεις αυτοπεποίθησης δεν τις πουλάνε πια... σταμάτησαν θαρρώ όταν ήμουν 23. Κάτι συνέβη και η παραγωγή τους τελείωσε. Και τώρα μόνη σου μου είπαν. Ό,τι ρούφηξες ρούφηξες, δεν είναι και για χόρταση. Και έμεινα χαρμάνι, μόνη με τους μεγάλους τους άλλους τους άξιους τους καλούς τους πολυσπουδασμέμους τους σημαντικούς νταιρεκτορς και τους και καλά μανατζερς και τους άγιους εξεκιουτιβς-μεγάλη η χάρη τους- να χάσκω με το στόμα ανοιχτό και τη μύξα να τρέχει από το ρουθούνι σαν να είμαι πάλι 7, με κοτσιδάκια στραβά, φόρεμα με γιακά-ένα από εκείνα που μισούσα να μου φοράει η μαμά- πέδιλα κόκκινα και κάλτσες ως το γόνατο αυτό με τα τσιμπήματα από τις τσουκνίδες και με το κεφάλι γεμάτο απορίες & γιατί, ένώ το μόνο που ήθελα ήταν να τρέχω στην αλάνα με την φτέρνα μου να φτάνει στο σβέρκο..και κανείς να μην μπορεί να με πιάσει. Όντως κανένας δεν μπορούσε. Αυτό θέλω και τώρα.
Υ.Γ1: Ναι, να φύγουμε, να πάμε αλλού που λέει και ο κριέιτιβ του δημιουργικού τμήματος της παμμέγιστης δημιουργικής διαφημιστικής
Υ.Γ2: Αυτό να το σκεφτόσουν ενωρίτερα, αγαπητή εξαδέλφη, θα μου πεις... Και καλά θα κάνεις. Μόνο κωλοπιλάλα ήξερες να σε πιάνει και στέλνεις τα σεβε τρία τρία .
Υ.Γ3: Άντε και σιδεροκέφαλη λένε όλοι...και τους κοιτάω σα χαζό γιατί ακόμα και τώρα μετά από τόσα χρόνια δεν έχω καταφέρει να καταλάβω τι σημαίνει αυτό.
Υ.Γ4: Σας ευχαριστώ όλους από τα βάθη της καρδιάς μου, που ήδη έχει αρχίσει τις προπονήσεις για να φανεί αντάξια των περιστάσεων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου