take it or leave it..

Λίγο πριν τη λήξη θα μπορούσα να ονομάσω αυτό το post..κι εγώ ...

Λίγο πριν το τέλος θα μπορούσα να το θέσω καλύτερα. Καλύτερα να μη μιλήσω για broken promises...δεν είναι το στυλ μου. Η ευθύνη είναι δική μου.. Το να γυρίσω σε ένα ν 'ανθρωπο του οποίου το μυαλο και η ψυχή ήταν πάντα τόσο μα τόσο μπερδεμένα, ήταν απόλυτα δική μου επιλογή..Ο έρωτας θα πορούσε να πει κάποιος, όχι κάποιος εγώ.. Μεγάλος έρωτας, μέχρι και αυτή τη στιγμή που γράφω αυτές τις λέξεις.. Ένας έρωτας ικανός..που με έκανε να αφήσω πίσω εκείνο τον άγριο εαυτό..εκείνη την ανήσυχη Αρετή που ηρεμούσε στις σκέψεις και τα θέλω μόνο 'οτανκοιμόταν, και αυτό όχι απόλυτα..

Αυτός ο ανθρωπος που τόσο με εκανε να αλλάξω,είναι εκείνος που εμπιστεύτηκα κάθε μου όνειρο για το πως βλέπω τον εαυτό μου σαν δύο τελικά.. Είναι εκείνος που ποτέ δεν εκτίμησε ούτε στο ελάχιστο την προσπάθεια που έχω κάνει μέσα μου.. Εκεινος που ζητούσε ξανά και ξανά να μην είμαι εγώ,,, τιμωρώντας με με τον χειρότερο τρόπο κάθε φορά που τολμούσα να είμαι έτσι όπως δεν ήθελε.. Μη με ρωτήσει κανείς ελπίζω τι ήθελε και τι όχι.. Μετα από δύο χρόνια και ένα μήνα.. ποτέ μου δεν κατάλαβα τελικά..Πότε δεν κατάλαβα τι είναι αυτό που θα τον εμπόδιζε να με κερνάει συνεχώς σκωτσέζικα ντους .. Ποτέ δεν κατάλαβα τι είναι αυτό που τον κάνει να θέλει να είναι προσβλητικός και να με υποτιμά με τέτοιο τρόπο που λίγοι θα ανέχονταν.. ολα αυτά βέβαια κάτω από ένα παραπληνιτικό πέπλο συντροφικότητας..

Δεν ξέρω αν έχουν σημασία όλα αυτά τελικά γιατί πολύ απλά δεν έχω πα΄ρει απαντήσεις για τίποτα και ούτε πρόκειται.. Πότε δεν μπόρεσε... ποτέ δεν δικαιολόγησε τίποτα..ποτέ δεν ένιωσε πραγματικά και ειλικρινά οτι σφάλει ή ότι κατι κάνει λάθος.. Στην τελική μπορεί και να μην κανει.. Είναι ξεκάθαρος take it or leave it.. αυτό είμαι.

Το θέμα είναι τι επιλέγω εγώ αυτή την τελευταία φορά.