Breathless...

Χωρίς ανάσα. Έτσι ένιωσα εκείνη τη στιγμή που τρέχοντας μέσα στη Σταδίου, μπήκε στο πρώτο ταξί που βρήκε. Μείναμε με τον - μισομεθυσμένο- Πέτρο να κοιτάμε τα stop του αμαξιού που σταμάτησε στο φανάρι λίγο πιο κάτω. Έκαιγε ο λαιμός μου, φίλησα τον Πέτρο λέγοντας του βιαστικά "τα λέμε".. διακόπτοντας τον με σαφή αγένεια, όταν πήγε να συνεχίσει την τελευταία κουβέντα που είχαμε αφήσει στη μέση μέσα στο bar (κάτι για μια γκόμενα και ένα sms που περίμενε, ήθελε να στείλει, τι να της γράψει, ούτε που θυμόμουν εκείνη τη στιγμή.. )Το μόνο που ήθελα ήταν να φύγω κι εγώ.

Μπαίνοντας μέσα στο αυτοκίνητο μου συνειδητοποίησα, βάζοντας μπροστά τη μηχανή ότι δεν χρειάζοταν να κρατηθώ άλλο. Δεν χρειαζόταν να κρατήσω τα δάκρυα μου άλλο.. Κάτι που έκανα όλο το βράδυ και έτρεχα κάθε τόσο στην τουαλέτα, όταν μου έρχονταν με φόρα στα μάτια. Ο Πέτρος που με κατάλαβε, έπινε με τρελούς ρυθμούς αρχικά, μετά μου μίλαγε λες και δεν συμβαίνει τίποτα για τα γκομενάκια του και αφού μέθυσε προσπαθούσε να με πείσει (μάλλον τον εαυτό του), πώς θα είναι ευτυχισμένη, θα τη δω πολύ πιο γρήγορα απότι νομίζω, λες κι εδώ που έμενε την έβλεπα συχνά και άλλα τέτοια, που καθόλου δεν με ανακούφιζαν αφού κάναμε όλοι λες και ήταν μια συνηθισμένη μας συνάντηση στην Πρίζα. Ούτε μια πρόποση, ούτε μια αγκαλιά I'mgonnamissyou τύπου, τίποτα. Μια συνηθισμένη βραδιά and that's all.

Ποτέ δεν το περίμενα . Να ζοριστώ έτσι εννοώ...Οκ δεν έχει ξαναφύγει κολλητή μου να πάει στην Κύπρο (ή όπου..για πάντα), αλλά πόσο επίπονο να είναι... Αναρωτιόμουν...γι' αυτό και είχα προετείνει αυτό το βράδυ με τα ποτά τόσο άνετα και ψυχραιμα...

Ήταν τελικά πολύ επίπονο και βασανιστικό στην σκέψη... ακόμα είναι και πονάει. Όλο νομίζω πως θα μπει στο msn (σύντομα θα μπει) και θα της στείλω τα δελτία τύπου μου να μου τα διορθώσει.. Σκέφτομαι εκείνα τα βράδια, με τα ατελείωτα μπουκάλια vodka, στο σπίτι μας,τις συζητησεις μας που με έκαναν ωριμότερη, μεγαλύτερη και πιο σοφή..σαν εκείνη.

Γιατί αυτό είναι η Αγάπη για μένα.. Είναι η σοφή μου φίλη. Super κολλητή σε χρόνο dt.. Δύο χρόνων μόνο. Ίσως ο πιο έξυπνος και εύστροφος άνθρωπος που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Με απίστευτο χιούμορ και υπέροχο λαμπρό μυαλό..Δεν χορταίνω να την ακούω να μιλάει, να χάνομαι στα μονοπάτια της σκέψης της και να αναρωτιέμαι..αυτό τώρα πως το σκέφτηκε..?

Έχω τόσα πολλά να γράψω και να πω.. Έχεις δίκιο αμόρε, δεν θα μπορούσα ποτέ να σε αποχαιρετίσω με ένα γεια..απλό και ξερό. Θέλω ώρες να αναπολώ και να συζητώ μαζί σου τις ζωές που ζήσαμε μαζί σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα.. Να θυμόμαστε τα αγαπημένα μας τραγούδια..τα δικά μας τραγούδια...

Σκεφτομαι όμως πως ίσως να είναι καλύτερα έτσι... Όσο κοντά κι αν είναι το "τότε" που θα σε δω, εμένα πάλι αιώνας θα μου φανεί. Όμως όταν θα σε δω, θα είναι σαν να μην έχει περάσει ούτε βδομάδα από εκείνη τη μέρα που η Έλλη γέννησε πάνω στην κόκκινη σου μπότα, 2 γατάκια...κι εσύ αντί να σηχτηρίσεις, έβαλες δύο cosmopolitan να πιούμε ... έτσι για το καλό... Χαμογελώντας.. Όχι.. Γελώντας. Μέσα από την καρδιά σου. Ακόμα σε ακούω.