Ήταν το αγαπημένο μου quote. Σαν κάποιος μέσα μου να μου τραβούσε το αυτί πάντα και να μου έλεγε "πρόσεξε...πρόσεξε, μην ελπίζεις και μετά απογοητευετείς, γιατί θα απογοηευτείς, είναι σίγουρο". Και έτσι πάντα σαν καλό παιδί που έπαιρνε το μάθημά του μετά από από ένα μάλωμα...λούφαζα. Η υιοθέτηση του "η ελπίδα πεθαίνει πάντα πρώτη", ήταν λυτρωτική. Ποτέ δεν περίμενα καλά πράγματα να συμβούν και ποτέ δεν ήλπιζα ότι τα στραβά θα φτιάξουν. Είναι καλό μερικές φορές να μην περιμένεις τίποτα, από το να πεθάνεις περιμένοντας.
Μόνο κάποια στιγμή στη ζωή μου, όταν γνώρισα τον Θ, ως δια μαγείας ένιωθα πιο δυνατή ως προς το δικαιώμα μου στην ελπίδα, ίσως γιατί νόμιζα πως δεν ήμουν μόνη, ακόμα κι αν κάτι να πήγαινε στραβά, θα είμασταν δύο για να συμμαζέψουμε τα υπολείμματα τις ελπίδας και μετά ξανά θα μπορούσα να ελπίζω. Φριχτό λάθος.. Φριχτό. Δεν είχα υπολογίσει πως εκείνος δεν θα ήταν για πάντα εκεί. Και έτσι πάλι μετά, αναθεώρησα τις απόψεις μου περί ελπίδας. Ποτέ μην στηρίζεσαι στους άλλους για τέτοια θέματα... τόσο εσωτερικά.
Καταρχήν εκτίθεσαι. Κινδυνεύεις να κατηγορηθείς ως αδύναμη... και αυτό είναι κάτι που δεν θέλω με τίποτα. Με τρομάζει.. Ενώ όταν είσαι μόνος με τον εαυτό σου να κάνεις τα κουμάντα σου... Μια χαρά..Μπορείς να είσαι όσο αισιόδοξος και όσο απαισιόδοξος θες, χωρίς να έχεις να φοβάσαι ότι θα παρεξηγηθείς επειδή έχεις μεγάλη ιδέα για όλα όσα είναι να έρθουν.
Τώρα που έχω πληγωθεί από συμπεριφορές διάφορων ανθρώπων, φίλων και μη φίλων τελικά, σντρόφων και μη συντρόφων τελικά, είμαι μια χαρά με τον εαυτό μου κολυμπώντας μέσα στα μαύρα νερά της ψυχής μου -της δικής μου ψυχής όμως χωρίς τη βοήθεια άλλων- όπου μια χαρά ξέρω να επιβιώνω εκεί. Μπορεί να είναι δύσκολο τις περισσότερες φορές αλλά μόλις περάσει η μπόρα, μια χαρά απολαμβάνω τις απλωτές μου στη λεία μαύρη επιφάνεια του εαυτού μου, ταξιδεύοντας χωρίς πυξίδα, χωρίς προειδοποιητικές πινακίδες, χωρίς Κασσάνδρες, χωρίς πολλά πολλά γενικά..
2 σχόλια:
όταν είσαi μόνος μπορείς να κάνεις ότι θες, να νιώθεις όπως θες, να ελπίζεις όσο λίγο θες, να αμφισβητείς κε του ασφαλούς ό,τι θες, να ζεις όπως θες, να αναπνέεις όπως θες, να ακούς ότι θες και να μην ακούς ότι δεν θές, να αντέχεις μόνο αυτά που θες και να επιλέγεις να απολαμβάνεις αυτά που μόνο αντέχεις. ΄
όταν είσαι μόνος, μπορείς να ζεις με ότι ξεκινάει με το επιρρημα "μόνο", προσδιορίζοντας την ποσότητα των στιγμών και των συναισθημάτων στη ζωή.
όταν είσαι μόνος σου σταματάς να είσαι άνθρωπος.
και ναι, τότε η ελπίδα πεθαίνει πρώτη γιατί δεν έχει λόγο να ζει.
και καλά κάνει.
(αναρωτιέμαι τι σκέφτεσαι όταν ένας άνθρωπος που αγαπάς πολύ είναι μέσα στο χειρουργείο. Αν η ελπίδα πεθαίνει πρώτη, τότε πριν καν βγει θα έχεις ήδη φωνάξει το γραφείο κηδειών)
και περιγελώντας το σχόλιο μου, ευτυχώς που δεν έχει τύχει μέχρι στιγμής να μπω σε κανά χειρουργείο.
αν ποτέ στουκάρω με τη μηχανή, πριν καν πω τι ομάδα αίματος είμαι (αν μπορώ να την πω), θα εχω ζητήσει να μην σε φωνάξουν.
χχχχ
(και για να το κάνω ακόμα πιο μαύρο το χιουμοράκι και ακόμα πιο αυτοσαρκαστικό προσθέτω: και ποιος σου ειπε ρε μεγάλε πως σε αγαπάει πολυ....)
Δημοσίευση σχολίου