Μα καλά? Πείτε μου σας παρακαλώ εσείς τι θα πιστεύατε αν κάποιος σας έλεγε τα εξής (όχι όλα μαζί αλλά λίγα λίγα σε βάθος χρόνου και με εξαιρετικού ενδιαφέροντος κορυφώσεις, διανθισμένα με κραυγές και ουρλιαχτά):
" ... σε έχω σιχαθεί εσένα και τη συμπεριφορά σου, εσένα και όλο σου το είναι, εσένα και τις συνήθειές σου, εσένα και τον τρόπο που σκέφτεσαι, εσένα και τον τρόπο που αγάπας, εσένα και τον τρόπο που νιώθεις, εσένα για το πως δείχνεις την αγάπη σου και το έρωτά σου, εσένα για τον τρόπο που νοιάζεσαι. Δεν θέλω να σε βλέπω μπροστά μου, δεν θέλω να μαθαίνω για σένα, φύγε γιατί δεν θέλω να είσαι καλά, φύγε γιατί εύχομαι τα χειρότερα, δεν θέλω να ασχοληθώ ποτέ ξανά με σένα και τη μίζερη ζωή σου στην οποία δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι θα δυστυχήσεις, τέτοια που είσαι. Εγώ είμαι αυτός που φεύγω γιατί μου έρχεται ναυτία μόνο που σε σκέφτομαι μπροστά στην τηλεόραση, κουρασμένη και αποκαμωμένη από τη δουλειά...εγώ είμαι γενημμένος για άλλα, μεγάλα πράγματα, όπως all night long sex ας πούμε παντού, στους καναπέδες, στα κομοδίνα, όπου να 'ναι... Μίζερη και λίγη για μένα, σε σκέφτομαι να βλέπεις Λαζόπουλο (εκείνες τις Τρίτες που δεν είσαι στη "Πρίζα") και θέλω να τα σπάσω όλα μέσα στο σπίτι, γι' αυτό και τα σπάω. Λίγη, αυτό είσαι... λίγη, ανίδεη για έρωτα, μεγάλες αγάπες, ανίκανη για την ερωτική ικανοποίηση του συντρόφου σου... και τώρα που είπα συντρόφου..βεβαίως μην νομίζεις ότι υπήρξες ποτέ εσύ μία τέτοια. Σύντροφος ήμουν εγώ αυτόν τον καιρό. Μόνο εγώ. Σύντροφος δικός σου και δικός μου... Γιατί μόνος μου τα είχα φτιάξει με σένα.. Μόνος μου... Εγώ τα έκανα όλα. Μας έκανα ευτυχισμένους, μας ταξίδεψα έχοντας κάνει όλα τα κλικ μόνος με το ποντίκι για να κλείσω τα εισητήρια μας, ονειρεύτηκα για εμάς, μας πήγα διακοπές και έκανα διακοπές για μας.. Ωραία πέρασα... εσύ ανύπαρκτη, πουθενά. Ήσουν η τίποτα, η πουθενά, η καθόλου, η λίγο, η "ελάχιστα με κάλυπτες πάντοτε" σύντροφος, η ωραία γυναίκα-έως και γλάστρα-αλλά τραγική με όλα τα άλλα...με την καρριέρα σου, τον χαρακτήρα σου, με τις υποχρεώσεις σου απέναντι μου, με αυτή τη συντροφικότητα που τόσο μα τόσο μου λείπει.. Ήσουν αυτή που δεν ήθελες να μάθεις από μένα πως να με αγαπάς, κακώς γιατί σου έδειχνα πως να το κάνεις...και τώρα βλέπεις τι έπαθες? Δεν έμαθες... κακομοίρα δεν έμαθες να με αγαπάς έτσι όπως εγώ ήθελα και σου έδειχνα... Έχασες την ευκαιρία σου..δεν πρόκειται ποτέ να μάθεις..Το πάλεψα πάντως, δεν μπορείς να πεις... το πάλεψα να με αγαπήσεις με υστερία αλλά τελικά δεν το κατάφερα... εσύ όλο στον καναπέ ... εκεί ήθελες να είσαι και να χαλαρώνεις. Μα καλά δεν καταλαβαίνεις ότι δεν αγαπάς το άλλον έτσι? Τι σημαίνει είμαι κουρασμένη??? Να σηκωθείς από τους καναπέδες και άμα λάχει να μου κάνεις ένα στριπτιζάκι μούρλια...γιατί αλλιώς να το ξέρεις...ΔΕΝ ΜΕ ΑΓΑΠΑΣ... Γιατί όλες οι στιγμές μωρή ηλίθια δεν είναι ίδιες..Εγώ θα σου πω πότε θα με χαιδέψεις.. εγώ θα σου πω πότε θα σε πάρει ΄ύπνος και πού? Πότε θα πεις διψάω και πως θα το πεις..Εγώ θα σου πω τι να λες μπροστά στους φίλους μου... γιατί έτσι που εκφράζεσαι ακραία..μπορεί και να με κάνεις ρεζίλι... Εγώ θα σου πω πως θα χορεύεις... γιατί το τάγκο αγάπη μου, ένα πράγμα θα σου πώ ... χρειάζεται δύο για να το χορέψει κάποιος... και εσύ σέρνεσαι..αυτό έχω να σου πω..να το ξέρεις...πάλι μόνος μου τα κάνω όλα...ακόμα και εδώ, ενώ με άλλες ντάμες ω!! τι καλά που χορεύω.. Πάντως σε αγάπησα...πολύ σε αγάπησα βρε παιδί μου εσένα, τόσο που θα ήθελα μια μέρα να σε παντρευτώ...εσένα και όλο σου το είναι. Και μην σε νοιάζει μπροστά θα πηγαίνουμε... εγώ, εσύ και το είναι σου (που ώρες ώρες τόσο σιχαίνομαι) θα την προχωράμε τη ΄ζωή μας με τους ρυθμούς μου, γιατί εγώ δεν είμαι διατεθιμένος φυσικά να σε περιμένω να κάνεις εσύ catch up αργότερα σε οτιδήποτε, ή προχωράς μαζί μου, μπροστα και μόνο εκεί...ή συμβαινουν τα εξής==> α. δεν με αγαπάς β. είσαι κακή σύντροφος γ. λίγη για μένα δ. όχι αρκετά άξια ε. δεν με καυλώνεις με αυτή τη συμπεριφορά... Διάλεξε και πάρε. Πάντως το μόνο σίγουρο είναι πως αυτό που τελικά είσαι είναι μεγάλη εγωιστρια. Ακούς εκεί... να μην είμαστε μαζί ξανά αφού στο ζήτησα και εσύ να αρνείσαι?? Να αρνείσαι και να σκέφτεσαι τον εαυτό σου... Εγώ ήμουν που πέρασα δύσκολα με αυτή τη μάνα πατρίδα...εσύ είσαι αυτή που -πως τολμάς ήθελα να ξέρα-λες πως φοβάσαι...? Πώς ήθελες χρόνο? Τι στο διάολο φοβάσαι ήθελα να ξερα... Εμένα? Γιατί είπα εγώ ποτέ κάτι και δεν το έκανα? Σου έδωσα εγώ ποτέ το δικάίωμα να με αμφισβητείς...? Εγώ δεν σου είπα πόσο σε σιχαίνομαι όταν σου φώναζα πως σε αγαπώ...? Εγώ δεν ήμουν αυτός που σε καταριόμουν γράφοντας... ότι σου αξίζει να πεθαίνεις πολλές φορές τελικά και πως επίσης αν τελικά τύχει και ζήσεις σου αξίζει να ζήσεις μόνο μέσα σε τύψεις και ενοχές και τέτοιου τύπου συναισθήματα επειδή με άφησες...στα δύσκολα... όχι και πολύ δύσκολα όμως ...μια χαρά πλάκες κάναμε στη μάνα πατρίδα τελικά...το πρόβλημα μου ήταν ότι εσένα δεν είχα έτσι όπως ήθελα, για να με αγαπάς... όπως εγώ θέλω... Την ώρα και τη στιγμή που εγώ προστάζω. Γιατί τι σημαίνει κυρά μου ότι θέλεις το χρόνο σου επειδή έκανα μαλακία..? Εντάξει έκανα μια χοντρή μαλακία...οκ σορρυ κοπελιά..αλλά δεν κοιμήθηκα και στον καναπέ... όπως εσύ..κακή σύντροφε, που δεν ήσουν ούτε στα εύκολα όυτε στα δύσκολα..στα πουθενά δεν ήσουν...ΟΥΦ!!! τι το ξαναθυμήθηκα τώρα και φούντωσα..? Τι έλεγα? Α! ναι... Σε αγάπησα εσένα πολύ σε αγάπησα και εσύ αντί να με αγαπήσεις όλο κάτι για το ιντερνετ με ρωτούσες...Δεν θυμάμαι τώρα ακριβώς τι.."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου