Άδειασα σημέρα την ψυχή μου όλη, έμεινα κενή, μονή, να ακούω την ανάσα μου και τον λυγμό μου, υπόκωφο. Το μόνο συναίσθημα που μου έμεινε ήταν αυτό της απορίας. Γιατί? Γιατί να πονάει τόσο, κυρίως από μέσα, μόνο μέσα.
Γιατί να καταστρέψουμε πάλι τα πάντα? Κανένα συναίσθημα δεν έμεινε πια για να μου δώσει κουράγιο να συνεχίσω. Τι να ξεθάψω? Και να το πάω που?
Έπρεπε να συμβεί όλο αυτό για να καταλάβω κάτι? Ούτε αυτό δεν μπορώ να σκεφτώ.
Είναι το μυαλό μου τόσο κουρασμένο που αδυνατώ να νιώσω το οτιδήποτε. Και η καρδιά μου πονάει τόσο που καμία σκέψη δεν ευδοκιμεί και δεν πάει πουθενα.
Στασιμότητα. Όχι, ούτε αυτό...χιλιάδες βήματα πίσω.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
2 σχόλια:
Θά πενθώ πάντα -- μ'ακούς; -- γιά σένα,
μόνος,στόν Παράδεισο.
Σ'άλλη γή,σ'άλλο αστέρι,μ'ακούς
Δέν υπάρχει τό χώμα δέν υπάρχει ο αέρας
Πού αγγίξαμε,ο ίδιος,μ'ακούς
Δημοσίευση σχολίου