Ένα τσιγάρο δρόμος

Όταν έλεγα θα το κόψω, εννοούσα κάποτε, αυτό το κάποτε ήταν χρόνου απροσδιόριστου, ήταν μία δήλωση που περισσότερο την έλεγα για να καθησυχάσω τους γύρω μου-που σιχαίνονταν να με βλέπουν να καπνίζω-παρά για να πείσω τον ευατό μου. Στην πραγματικότητα ποτέ δεν σκέφτηκα πως θέλω να κόψω το τσιγάρο. Δεν νομίζω πως θέλω. Περισσότερο το κάνω γιατί πρέπει. Μου αρέσει να καπνίζω, γι' αυτό και το κάνω σταθερά από τα 19 μου. Χωρίς η ίδια να θεωρώ τον εαυτό μου καπνίστρια-βλέπεις επί πολλά χρόνια το max των τσιγάρων που κάπνιζα ήταν μέχρι 5-ξαφνικά συνειδητοποιώ πως είμαι.
Είμαι κανονική καπνίστρια, διότι δεν μπορεί να περάσει μία μέρα χωρίς να καπνίσω έστω και ένα. Σήμερα λοιπόν έχω αποφασίσει να κόψω το τσιγάρο. Αν δεν είχα κάνει τη δήλωση, πιστεύω μια χαρά θα ήμουν με 0 τσιγάρα έως τώρα , αλλά δυστυχώς το έχω κάνει τόσο μεγάλο θέμα, που υποσυνείδητα τα ρουθούνια μου θέλουν να μυρίσουν καπνό, τα πνευμόνια μου τα νιώθω αηδιαστικά καθαρά (μα μιλάμε μόνο σήμερα), και τα χέρια μου τρέμουν από τα νεύρα.
Έχω διαολοστείλει 2,5 συναδέλφους και γενικά πίνω καφέ και τσάι - θέε μου - με τρελή ταχύτητα!! Η ώρα είναι 19.15 και πρέπει να ομολογήσω πως μέχρι τώρα έχω δυσκολευτεί πάρα πολύ. Άρα, το πρόβλημα μου ήταν και είναι πολύ πιο σοβαρό από όσο φανταζόμουν. Πάντα πίστευα πως μπορώ να το κόψω για πλάκα..Πόσο έτσι δεν είναι..?
Και όσο μιλάω γι' αυτό και το πρόβλημα...τόσο θέλω να πάω να ανάψω ένα τσιγάρο. Τόσο μου ρχεται να πάω στο συνάδελφο στο δίπλα γραφείο και να του πω : "Σε παρακαλώ άφησε με να στο ανάψω εγώ!".
Μιλώντας με τη φίλη μου τη Νάσια σήμερα, μου είπε πως by far η πιο δύσκολη μέρα είναι η τρίτη! Και δυστυχώς δεν έκανε καθοοοοοοοοοοοόλου πλάκα...
Επίτηδες δεν θέλω να δείχνω αποφασισμένη. Είναι θέμα τακτικής.
Δεν είμαι καθόλου καλά τώρα, λέμε :-S