Ένα τσιγάρο δρόμος

Όταν έλεγα θα το κόψω, εννοούσα κάποτε, αυτό το κάποτε ήταν χρόνου απροσδιόριστου, ήταν μία δήλωση που περισσότερο την έλεγα για να καθησυχάσω τους γύρω μου-που σιχαίνονταν να με βλέπουν να καπνίζω-παρά για να πείσω τον ευατό μου. Στην πραγματικότητα ποτέ δεν σκέφτηκα πως θέλω να κόψω το τσιγάρο. Δεν νομίζω πως θέλω. Περισσότερο το κάνω γιατί πρέπει. Μου αρέσει να καπνίζω, γι' αυτό και το κάνω σταθερά από τα 19 μου. Χωρίς η ίδια να θεωρώ τον εαυτό μου καπνίστρια-βλέπεις επί πολλά χρόνια το max των τσιγάρων που κάπνιζα ήταν μέχρι 5-ξαφνικά συνειδητοποιώ πως είμαι.
Είμαι κανονική καπνίστρια, διότι δεν μπορεί να περάσει μία μέρα χωρίς να καπνίσω έστω και ένα. Σήμερα λοιπόν έχω αποφασίσει να κόψω το τσιγάρο. Αν δεν είχα κάνει τη δήλωση, πιστεύω μια χαρά θα ήμουν με 0 τσιγάρα έως τώρα , αλλά δυστυχώς το έχω κάνει τόσο μεγάλο θέμα, που υποσυνείδητα τα ρουθούνια μου θέλουν να μυρίσουν καπνό, τα πνευμόνια μου τα νιώθω αηδιαστικά καθαρά (μα μιλάμε μόνο σήμερα), και τα χέρια μου τρέμουν από τα νεύρα.
Έχω διαολοστείλει 2,5 συναδέλφους και γενικά πίνω καφέ και τσάι - θέε μου - με τρελή ταχύτητα!! Η ώρα είναι 19.15 και πρέπει να ομολογήσω πως μέχρι τώρα έχω δυσκολευτεί πάρα πολύ. Άρα, το πρόβλημα μου ήταν και είναι πολύ πιο σοβαρό από όσο φανταζόμουν. Πάντα πίστευα πως μπορώ να το κόψω για πλάκα..Πόσο έτσι δεν είναι..?
Και όσο μιλάω γι' αυτό και το πρόβλημα...τόσο θέλω να πάω να ανάψω ένα τσιγάρο. Τόσο μου ρχεται να πάω στο συνάδελφο στο δίπλα γραφείο και να του πω : "Σε παρακαλώ άφησε με να στο ανάψω εγώ!".
Μιλώντας με τη φίλη μου τη Νάσια σήμερα, μου είπε πως by far η πιο δύσκολη μέρα είναι η τρίτη! Και δυστυχώς δεν έκανε καθοοοοοοοοοοοόλου πλάκα...
Επίτηδες δεν θέλω να δείχνω αποφασισμένη. Είναι θέμα τακτικής.
Δεν είμαι καθόλου καλά τώρα, λέμε :-S

I don't forget..

Αυτό το post είναι αφιεωμένο. Είναι ευχαριστήριο..Είναι αποχαιρετιστήριο...

Θα γυρίσω λίγο πίσω στο χρόνο, ακριβώς 9 μήνες πριν. Τον περασμένο Ιούνιο. Είχα μια δουλειά που κάθε πρωί πήγαινα βρίζοντας, είχα εξετάσεις στο μεταπτυχιακό, είχα αγώνες με τα παιδιά μου στη Γυμναστική, πήγαινα σε ένα σωρό interview γιατί έπρεπε όπωσδήποτε να αλλάξω δουλειά και όλα αυτά με ένα τρελό αγχος γιατί ο χρόνος περνούσε και κυρίως δεν ήταν με το μέρος μου στο θέμα της καριέρας...Ήμουν σαν τρελή!

Όταν δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από την εταιρεία Communication Effect, από την κυρία Δημητρίου, το άγχος μου μεγάλωσε. Εκείνη την ημέρα έπρεπε να φύγω νωρίτερα από τη δουλειά μου να πάω σε ένα άλλο interview και μετά να πάω και στην Communication Effect (να σημειώσω ότι ήθελα σαν τρελή να πιάσω δουλειά εκεί!! Ήθελα μόνο να μου δοθεί η ευκαιρία..). Επιπλέον έβρεχε καταρρακτωδώς και είχε απίστευτη κίνηση..

Σε bullet points τα πράγματα έγιναν ως εξής:

• Φτάνω στη ώρα μου αν και λούτσα επειδή είχα παρκάρει 7531750349651 χιλιόμετρα μακριά.
• η κα Δημητρίου, πάρα πολύ αυστηρή, ξεκίνησε τη συνέντευξη στα αγγλικά και στα ελληνικά και στα γαλλικά κάποια στιγμή (μαζί με τον teemu).
• Είχα και γραπτές εξετάσεις. έλεοοοοοοοοοοοοοοος!!!!!
• Καταριόμουν την ώρα και τη στιγμή που δεν είχα γεννηθεί κόρη μεγαλοεπιχειρηματία/βιομηχάνου/εφοπλιστή.
• Ήθελα να ανοίξει η γή και να με καταπιεί...
  

Δεν θέλω να πολυλογώ. Την επόμενη μέρα με πήρε τηλέφωνο η κα Δημητρίου από την Εffect και μου είπε πως την πήρα τη δουλειά. Και να ξεκινήσω άμεσα.

Ήταν το καλύτερο νέο που είχα ακούσει εδώ και χρόνια και αφορούσε εμένα! Μόνο εμένα. Αυτό σήμαινε, πως μου δινόταν η ευκαιρία να αλλάξω όχι μόνο εταιρεία & καριέρα αλλά και αντικείμενο δουλειάς. Και να κάνω κάτι που -όπως αποδείχτηκε και μετά-λατρεύω και θέλω να γίνομαι όλο και καλύτερη! Είμαι άνθρωπος γενικά που λειτουργώ στη ζωή μου με στόχους. Και εκείνη την ημέρα, όταν μου τηλεφώνησε η κα Δημητρίου-η Μαριλένα μας πια- για να μου πει ότι θα δουλεύαμε μαζί, ένιωσα σαν να επαναπροσδιορίζεται ολόκληρη η ζωή μου.

Θέλω να γράψω/φωνάξω/πω ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στη Μαριλένα που μου έδωσε αυτή την ευκαιρία στη ζωή μου. Η Μαριλένα που μου έμαθε πολλά για τη δουλειά μας, που μου φέρθηκε τόσο δίκαια (μπορεί να είναι και ο πιο δίκαιος άνθρωπος που έχω γνωρίσει μέχρι σήμερα). Πού έχουμε περάσει τόσα στο γραφείο... Ταξίδια, ξενύχτια, νεύρα και φωνές για τη δουλειά... αλλά και καλό χιούμορ, συναδελφικότητα, υποστήριξη, τέλεια συνεργασία, γέλια, κουβέντες, ευκαιρίες.. Ήταν η καλύτερη προιστάμενη που είχα ποτέ. Και τέλος μία πολύ καλή φίλη για τους τελευταίους μήνες που πέρασαν, για τώρα και για ΠΑΝΤΑ...

Μαριλένα μου,

Σήμερα φεύγεις από την εταιρεία. Αντίο λοιπόν!! Καλή συνέχεια και καλή επιτυχία στην νέα καριέρα σου! Νιώθω περήφανη που σε γνώρισα. Θέλω στο μυαλό μου να κρατήσω μία εικόνα: Τον Σεπτέμβρη του 07, στήν παραλιακή της Θεσσαλονίκης (όταν είχαμε πάει για το project των Διαδημοτικών), που πίναμε μπύρες και μιλούσαμε με τις ώρες. Είχα σκεφτεί τότε πόσο πολύ μου θυμίζεις έφηβη όταν γελάς... Δεν ξέρω πως μου έκατσε αυτό στο μυαλό τότε, όμως όταν σε βλέπω να είσαι στα κέφια σου και να μιλάς χαρούμενη πάντα το ίδιο σκέφτομαι. Και έτσι να μείνεις. Γιατί τους γύρω σου τους κάνεις να νιώθουν καλά όταν είσαι στα καλά σου κέφια.

Αυτό το post είναι αφιερωμένο... Είναι αποχαιρετιστήριο!! Είναι ευχαριστήριο!

Goodbye girl! Thanx 4 everything!

P.S: Η photo είναι άσχετη, την είχα τραβήξει από το Παρίσι το καλοκαίρι, αλλά την αγαπώ πολύ!!! Στην αφιερώνω και σου έυχομαι το Παρίσι να είναι το επόμενο σου ταξίδι!(εντελώς ασχετό όμως έτσι??? χαχαχα!!!)