World In My Eyes

Έχω καιρό να γράψω... Δεν ξέρω γιατί, όλη μου η έμπνευση λες και εξατμίστηκε ξαφνικά μέσα σε μία μέρα. Αδικαιολόγητο. Αδικαιολόγητη είμαι.

Τόσα ταξίδια μέσα σε ένα μήνα, τόσες είκονες, τόσοι άνθρωποι, τόσοι πολιτισμοί, τόσες μουσικές, τόσα γεγονότα, τόσες σκέψεις.. Είμαι αδικαιολόγητη.

Υπόσχομαι να μπουν οι σκέψεις μου σε μία σειρά, υπόσχομαι να γράφω όσο πιο συχνά μπορώ. Μα..πάντα αυτό δεν ήθελα? Υπόσχομαι στον εαυτό μου, να μην σταματήσω να γράφω για κανένα απολύτως λόγο. Ακόμη δεν άρχισα και έχω πολλά να πω. Εχω να πω για το Λονδίνο που πήγα για πρώτη φορά τα Χριστούγεννα, τραγουδώντας το αγαπημένο Panic των Smiths επί 4 συνεχόμενες μέρες. 'Εχω να πω για το Σαββατοκύριακο στο Βερολίνο, που λατρεύω, για τα αγαπημένα μου μέρη εκεί που κάθε φορά με κάνουν να νιώθω σαν το σπίτι μου.. Έχω να πω για μουσικές που ξαναβρήκα μετά από χρόνια, τραγούδια που μιλάνε κατευθείαν στη καρδιά μου κι ας έχει περάσει τόσος καιρός..

Όλα αυτά και άλλα τόσα που έχω στο μυαλό μου και που θέλω να αποτυπώσω γιατί είναι μνήμες και αναμνήσεις που δεν θέλω να έχω σκόρπιες,θέλω να τις παγιδεύσω, δεν θέλω να τις αφήσω να φύγουν και να ξεχαστούν μέσα στην καθημερινότητα που έχει τη μαγική ιδιότητα να με κάνει να ξεχνάω γρήγορα. Όχι λοιπόν.

Πάμε.. Ξεκινάμε.