decide..like homicide or suicide (even worse)

Οι επιλογές αποκλείουν.. Αυτό με τρόμαζε πάντα τόσο πολύ και αυτό επίσης είναι και το σημαντικότερο μειονέκτημα του χαρακτήρα μου. Η έλλειψη αποφασιστικότητας.
Είναι τόσο σοφό αυτό που ο Irvine Yalom γράφει στο Δήμιο του Έρωτα. Ότι το να παίρνεις μια απόφαση είναι σαν σκοτώνεις κάτι. Η αγγλική λέξη decide κρύβει μέσα της τη λέξη "σκοτώνω" γιαυτό και έχει την ίδια ρίζα με το homicide 'η και το suicide. Από τότε που διάβασα αυτό, μέσα μου έγινε ακόμα πιο σκληρή και οδυνηρή η διαδικασία λήψης οποιασδήποτε απόφασης.

Αν κάτι θα ήθελα από δω και πέρα (ας πούμε κάτι σαν ευχή για το 2009) να αλλάξω σε μένα είναι να μπορώ να βλέπω τα πράγματα λίγο πιο ορθολογιστικά. Να διακρίνω τα θέλω μου και να σκέφτομαι με πιο ξεκάθαρο μυαλό τι είναι καλό για μένα.
Αν θα είμαι εγώ καλά με εμένα και με τις επιθυμίες μου τότε οι αποφάσεις θα είναι πιο εύκολες (?), θέλω να πιστεύω.

Ούτε ενοχές από δω και πέρα ούτε χρωστούμενα. Από κανένα και για κανένα στη ζωή μου..
Οι επιλογές θα ήθελα να πιστεύω δεν αποκλείουν... εξελίσουν. (Ο πόνος παραμένει έτσι κι αλλιώς..απλώς ας είμαι εκεί για να υποστηρίξω κάθε μου απόφαση και να δεχτώ ώριμα τις συνέπειες ...της άλλης...αυτής που απέκλεισα)

On Stand by

Would you stay on standby
Because I need another alibi
In the wrong place at the wrong time
Could you talk a fine line
I need to know that Ill be fine
Bulletproof
Its like Ive never been born
We conceive in the alleyways
Its like Ive never been born
We believe in other ways
That you do and you did
And theres proof that we did wrong tonight
Could you sense a tragedy
Because I saw it on the bbc
Theres a panel on that channel
Could you walk a narrow line
I need to know Ill serve my time
With some use
Its like Ive never been born
We conceive in the alleyways
Its like Ive never been born
We believe in other ways
That you do and you did
And theres proof that we did wrong tonight
And tonight you can cry if you want to
But it wont help you
You can cry if you want to
But it wont help you
To get you through this crime
It will plague you standby
We did wrong we did wrong

Hope dies always first

Ήταν το αγαπημένο μου quote. Σαν κάποιος μέσα μου να μου τραβούσε το αυτί πάντα και να μου έλεγε "πρόσεξε...πρόσεξε, μην ελπίζεις και μετά απογοητευετείς, γιατί θα απογοηευτείς, είναι σίγουρο". Και έτσι πάντα σαν καλό παιδί που έπαιρνε το μάθημά του μετά από από ένα μάλωμα...λούφαζα. Η υιοθέτηση του "η ελπίδα πεθαίνει πάντα πρώτη", ήταν λυτρωτική. Ποτέ δεν περίμενα καλά πράγματα να συμβούν και ποτέ δεν ήλπιζα ότι τα στραβά θα φτιάξουν. Είναι καλό μερικές φορές να μην περιμένεις τίποτα, από το να πεθάνεις περιμένοντας.

Μόνο κάποια στιγμή στη ζωή μου, όταν γνώρισα τον Θ, ως δια μαγείας ένιωθα πιο δυνατή ως προς το δικαιώμα μου στην ελπίδα, ίσως γιατί νόμιζα πως δεν ήμουν μόνη, ακόμα κι αν κάτι να πήγαινε στραβά, θα είμασταν δύο για να συμμαζέψουμε τα υπολείμματα τις ελπίδας και μετά ξανά θα μπορούσα να ελπίζω. Φριχτό λάθος.. Φριχτό. Δεν είχα υπολογίσει πως εκείνος δεν θα ήταν για πάντα εκεί. Και έτσι πάλι μετά, αναθεώρησα τις απόψεις μου περί ελπίδας. Ποτέ μην στηρίζεσαι στους άλλους για τέτοια θέματα... τόσο εσωτερικά.

Καταρχήν εκτίθεσαι. Κινδυνεύεις να κατηγορηθείς ως αδύναμη... και αυτό είναι κάτι που δεν θέλω με τίποτα. Με τρομάζει.. Ενώ όταν είσαι μόνος με τον εαυτό σου να κάνεις τα κουμάντα σου... Μια χαρά..Μπορείς να είσαι όσο αισιόδοξος και όσο απαισιόδοξος θες, χωρίς να έχεις να φοβάσαι ότι θα παρεξηγηθείς επειδή έχεις μεγάλη ιδέα για όλα όσα είναι να έρθουν.

Τώρα που έχω πληγωθεί από συμπεριφορές διάφορων ανθρώπων, φίλων και μη φίλων τελικά, σντρόφων και μη συντρόφων τελικά, είμαι μια χαρά με τον εαυτό μου κολυμπώντας μέσα στα μαύρα νερά της ψυχής μου -της δικής μου ψυχής όμως χωρίς τη βοήθεια άλλων- όπου μια χαρά ξέρω να επιβιώνω εκεί. Μπορεί να είναι δύσκολο τις περισσότερες φορές αλλά μόλις περάσει η μπόρα, μια χαρά απολαμβάνω τις απλωτές μου στη λεία μαύρη επιφάνεια του εαυτού μου, ταξιδεύοντας χωρίς πυξίδα, χωρίς προειδοποιητικές πινακίδες, χωρίς Κασσάνδρες, χωρίς πολλά πολλά γενικά..

Read between the lines...

Μα καλά? Πείτε μου σας παρακαλώ εσείς τι θα πιστεύατε αν κάποιος σας έλεγε τα εξής (όχι όλα μαζί αλλά λίγα λίγα σε βάθος χρόνου και με εξαιρετικού ενδιαφέροντος κορυφώσεις, διανθισμένα με κραυγές και ουρλιαχτά):

" ... σε έχω σιχαθεί εσένα και τη συμπεριφορά σου, εσένα και όλο σου το είναι, εσένα και τις συνήθειές σου, εσένα και τον τρόπο που σκέφτεσαι, εσένα και τον τρόπο που αγάπας, εσένα και τον τρόπο που νιώθεις, εσένα για το πως δείχνεις την αγάπη σου και το έρωτά σου, εσένα για τον τρόπο που νοιάζεσαι. Δεν θέλω να σε βλέπω μπροστά μου, δεν θέλω να μαθαίνω για σένα, φύγε γιατί δεν θέλω να είσαι καλά, φύγε γιατί εύχομαι τα χειρότερα, δεν θέλω να ασχοληθώ ποτέ ξανά με σένα και τη μίζερη ζωή σου στην οποία δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι θα δυστυχήσεις, τέτοια που είσαι. Εγώ είμαι αυτός που φεύγω γιατί μου έρχεται ναυτία μόνο που σε σκέφτομαι μπροστά στην τηλεόραση, κουρασμένη και αποκαμωμένη από τη δουλειά...εγώ είμαι γενημμένος για άλλα, μεγάλα πράγματα, όπως all night long sex ας πούμε παντού, στους καναπέδες, στα κομοδίνα, όπου να 'ναι... Μίζερη και λίγη για μένα, σε σκέφτομαι να βλέπεις Λαζόπουλο (εκείνες τις Τρίτες που δεν είσαι στη "Πρίζα") και θέλω να τα σπάσω όλα μέσα στο σπίτι, γι' αυτό και τα σπάω. Λίγη, αυτό είσαι... λίγη, ανίδεη για έρωτα, μεγάλες αγάπες, ανίκανη για την ερωτική ικανοποίηση του συντρόφου σου... και τώρα που είπα συντρόφου..βεβαίως μην νομίζεις ότι υπήρξες ποτέ εσύ μία τέτοια. Σύντροφος ήμουν εγώ αυτόν τον καιρό. Μόνο εγώ. Σύντροφος δικός σου και δικός μου... Γιατί μόνος μου τα είχα φτιάξει με σένα.. Μόνος μου... Εγώ τα έκανα όλα. Μας έκανα ευτυχισμένους, μας ταξίδεψα έχοντας κάνει όλα τα κλικ μόνος με το ποντίκι για να κλείσω τα εισητήρια μας, ονειρεύτηκα για εμάς, μας πήγα διακοπές και έκανα διακοπές για μας.. Ωραία πέρασα... εσύ ανύπαρκτη, πουθενά. Ήσουν η τίποτα, η πουθενά, η καθόλου, η λίγο, η "ελάχιστα με κάλυπτες πάντοτε" σύντροφος, η ωραία γυναίκα-έως και γλάστρα-αλλά τραγική με όλα τα άλλα...με την καρριέρα σου, τον χαρακτήρα σου, με τις υποχρεώσεις σου απέναντι μου, με αυτή τη συντροφικότητα που τόσο μα τόσο μου λείπει.. Ήσουν αυτή που δεν ήθελες να μάθεις από μένα πως να με αγαπάς, κακώς γιατί σου έδειχνα πως να το κάνεις...και τώρα βλέπεις τι έπαθες? Δεν έμαθες... κακομοίρα δεν έμαθες να με αγαπάς έτσι όπως εγώ ήθελα και σου έδειχνα... Έχασες την ευκαιρία σου..δεν πρόκειται ποτέ να μάθεις..Το πάλεψα πάντως, δεν μπορείς να πεις... το πάλεψα να με αγαπήσεις με υστερία αλλά τελικά δεν το κατάφερα... εσύ όλο στον καναπέ ... εκεί ήθελες να είσαι και να χαλαρώνεις. Μα καλά δεν καταλαβαίνεις ότι δεν αγαπάς το άλλον έτσι? Τι σημαίνει είμαι κουρασμένη??? Να σηκωθείς από τους καναπέδες και άμα λάχει να μου κάνεις ένα στριπτιζάκι μούρλια...γιατί αλλιώς να το ξέρεις...ΔΕΝ ΜΕ ΑΓΑΠΑΣ... Γιατί όλες οι στιγμές μωρή ηλίθια δεν είναι ίδιες..Εγώ θα σου πω πότε θα με χαιδέψεις.. εγώ θα σου πω πότε θα σε πάρει ΄ύπνος και πού? Πότε θα πεις διψάω και πως θα το πεις..Εγώ θα σου πω τι να λες μπροστά στους φίλους μου... γιατί έτσι που εκφράζεσαι ακραία..μπορεί και να με κάνεις ρεζίλι... Εγώ θα σου πω πως θα χορεύεις... γιατί το τάγκο αγάπη μου, ένα πράγμα θα σου πώ ... χρειάζεται δύο για να το χορέψει κάποιος... και εσύ σέρνεσαι..αυτό έχω να σου πω..να το ξέρεις...πάλι μόνος μου τα κάνω όλα...ακόμα και εδώ, ενώ με άλλες ντάμες ω!! τι καλά που χορεύω.. Πάντως σε αγάπησα...πολύ σε αγάπησα βρε παιδί μου εσένα, τόσο που θα ήθελα μια μέρα να σε παντρευτώ...εσένα και όλο σου το είναι. Και μην σε νοιάζει μπροστά θα πηγαίνουμε... εγώ, εσύ και το είναι σου (που ώρες ώρες τόσο σιχαίνομαι) θα την προχωράμε τη ΄ζωή μας με τους ρυθμούς μου, γιατί εγώ δεν είμαι διατεθιμένος φυσικά να σε περιμένω να κάνεις εσύ catch up αργότερα σε οτιδήποτε, ή προχωράς μαζί μου, μπροστα και μόνο εκεί...ή συμβαινουν τα εξής==> α. δεν με αγαπάς β. είσαι κακή σύντροφος γ. λίγη για μένα δ. όχι αρκετά άξια ε. δεν με καυλώνεις με αυτή τη συμπεριφορά... Διάλεξε και πάρε. Πάντως το μόνο σίγουρο είναι πως αυτό που τελικά είσαι είναι μεγάλη εγωιστρια. Ακούς εκεί... να μην είμαστε μαζί ξανά αφού στο ζήτησα και εσύ να αρνείσαι?? Να αρνείσαι και να σκέφτεσαι τον εαυτό σου... Εγώ ήμουν που πέρασα δύσκολα με αυτή τη μάνα πατρίδα...εσύ είσαι αυτή που -πως τολμάς ήθελα να ξέρα-λες πως φοβάσαι...? Πώς ήθελες χρόνο? Τι στο διάολο φοβάσαι ήθελα να ξερα... Εμένα? Γιατί είπα εγώ ποτέ κάτι και δεν το έκανα? Σου έδωσα εγώ ποτέ το δικάίωμα να με αμφισβητείς...? Εγώ δεν σου είπα πόσο σε σιχαίνομαι όταν σου φώναζα πως σε αγαπώ...? Εγώ δεν ήμουν αυτός που σε καταριόμουν γράφοντας... ότι σου αξίζει να πεθαίνεις πολλές φορές τελικά και πως επίσης αν τελικά τύχει και ζήσεις σου αξίζει να ζήσεις μόνο μέσα σε τύψεις και ενοχές και τέτοιου τύπου συναισθήματα επειδή με άφησες...στα δύσκολα... όχι και πολύ δύσκολα όμως ...μια χαρά πλάκες κάναμε στη μάνα πατρίδα τελικά...το πρόβλημα μου ήταν ότι εσένα δεν είχα έτσι όπως ήθελα, για να με αγαπάς... όπως εγώ θέλω... Την ώρα και τη στιγμή που εγώ προστάζω. Γιατί τι σημαίνει κυρά μου ότι θέλεις το χρόνο σου επειδή έκανα μαλακία..? Εντάξει έκανα μια χοντρή μαλακία...οκ σορρυ κοπελιά..αλλά δεν κοιμήθηκα και στον καναπέ... όπως εσύ..κακή σύντροφε, που δεν ήσουν ούτε στα εύκολα όυτε στα δύσκολα..στα πουθενά δεν ήσουν...ΟΥΦ!!! τι το ξαναθυμήθηκα τώρα και φούντωσα..? Τι έλεγα? Α! ναι... Σε αγάπησα εσένα πολύ σε αγάπησα και εσύ αντί να με αγαπήσεις όλο κάτι για το ιντερνετ με ρωτούσες...Δεν θυμάμαι τώρα ακριβώς τι.."

Crushed like a bug in the ground..

Άδειασα σημέρα την ψυχή μου όλη, έμεινα κενή, μονή, να ακούω την ανάσα μου και τον λυγμό μου, υπόκωφο. Το μόνο συναίσθημα που μου έμεινε ήταν αυτό της απορίας. Γιατί? Γιατί να πονάει τόσο, κυρίως από μέσα, μόνο μέσα.
Γιατί να καταστρέψουμε πάλι τα πάντα? Κανένα συναίσθημα δεν έμεινε πια για να μου δώσει κουράγιο να συνεχίσω. Τι να ξεθάψω? Και να το πάω που?
Έπρεπε να συμβεί όλο αυτό για να καταλάβω κάτι? Ούτε αυτό δεν μπορώ να σκεφτώ.
Είναι το μυαλό μου τόσο κουρασμένο που αδυνατώ να νιώσω το οτιδήποτε. Και η καρδιά μου πονάει τόσο που καμία σκέψη δεν ευδοκιμεί και δεν πάει πουθενα.
Στασιμότητα. Όχι, ούτε αυτό...χιλιάδες βήματα πίσω.

Ένα τσιγάρο δρόμος

Όταν έλεγα θα το κόψω, εννοούσα κάποτε, αυτό το κάποτε ήταν χρόνου απροσδιόριστου, ήταν μία δήλωση που περισσότερο την έλεγα για να καθησυχάσω τους γύρω μου-που σιχαίνονταν να με βλέπουν να καπνίζω-παρά για να πείσω τον ευατό μου. Στην πραγματικότητα ποτέ δεν σκέφτηκα πως θέλω να κόψω το τσιγάρο. Δεν νομίζω πως θέλω. Περισσότερο το κάνω γιατί πρέπει. Μου αρέσει να καπνίζω, γι' αυτό και το κάνω σταθερά από τα 19 μου. Χωρίς η ίδια να θεωρώ τον εαυτό μου καπνίστρια-βλέπεις επί πολλά χρόνια το max των τσιγάρων που κάπνιζα ήταν μέχρι 5-ξαφνικά συνειδητοποιώ πως είμαι.
Είμαι κανονική καπνίστρια, διότι δεν μπορεί να περάσει μία μέρα χωρίς να καπνίσω έστω και ένα. Σήμερα λοιπόν έχω αποφασίσει να κόψω το τσιγάρο. Αν δεν είχα κάνει τη δήλωση, πιστεύω μια χαρά θα ήμουν με 0 τσιγάρα έως τώρα , αλλά δυστυχώς το έχω κάνει τόσο μεγάλο θέμα, που υποσυνείδητα τα ρουθούνια μου θέλουν να μυρίσουν καπνό, τα πνευμόνια μου τα νιώθω αηδιαστικά καθαρά (μα μιλάμε μόνο σήμερα), και τα χέρια μου τρέμουν από τα νεύρα.
Έχω διαολοστείλει 2,5 συναδέλφους και γενικά πίνω καφέ και τσάι - θέε μου - με τρελή ταχύτητα!! Η ώρα είναι 19.15 και πρέπει να ομολογήσω πως μέχρι τώρα έχω δυσκολευτεί πάρα πολύ. Άρα, το πρόβλημα μου ήταν και είναι πολύ πιο σοβαρό από όσο φανταζόμουν. Πάντα πίστευα πως μπορώ να το κόψω για πλάκα..Πόσο έτσι δεν είναι..?
Και όσο μιλάω γι' αυτό και το πρόβλημα...τόσο θέλω να πάω να ανάψω ένα τσιγάρο. Τόσο μου ρχεται να πάω στο συνάδελφο στο δίπλα γραφείο και να του πω : "Σε παρακαλώ άφησε με να στο ανάψω εγώ!".
Μιλώντας με τη φίλη μου τη Νάσια σήμερα, μου είπε πως by far η πιο δύσκολη μέρα είναι η τρίτη! Και δυστυχώς δεν έκανε καθοοοοοοοοοοοόλου πλάκα...
Επίτηδες δεν θέλω να δείχνω αποφασισμένη. Είναι θέμα τακτικής.
Δεν είμαι καθόλου καλά τώρα, λέμε :-S

I don't forget..

Αυτό το post είναι αφιεωμένο. Είναι ευχαριστήριο..Είναι αποχαιρετιστήριο...

Θα γυρίσω λίγο πίσω στο χρόνο, ακριβώς 9 μήνες πριν. Τον περασμένο Ιούνιο. Είχα μια δουλειά που κάθε πρωί πήγαινα βρίζοντας, είχα εξετάσεις στο μεταπτυχιακό, είχα αγώνες με τα παιδιά μου στη Γυμναστική, πήγαινα σε ένα σωρό interview γιατί έπρεπε όπωσδήποτε να αλλάξω δουλειά και όλα αυτά με ένα τρελό αγχος γιατί ο χρόνος περνούσε και κυρίως δεν ήταν με το μέρος μου στο θέμα της καριέρας...Ήμουν σαν τρελή!

Όταν δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από την εταιρεία Communication Effect, από την κυρία Δημητρίου, το άγχος μου μεγάλωσε. Εκείνη την ημέρα έπρεπε να φύγω νωρίτερα από τη δουλειά μου να πάω σε ένα άλλο interview και μετά να πάω και στην Communication Effect (να σημειώσω ότι ήθελα σαν τρελή να πιάσω δουλειά εκεί!! Ήθελα μόνο να μου δοθεί η ευκαιρία..). Επιπλέον έβρεχε καταρρακτωδώς και είχε απίστευτη κίνηση..

Σε bullet points τα πράγματα έγιναν ως εξής:

• Φτάνω στη ώρα μου αν και λούτσα επειδή είχα παρκάρει 7531750349651 χιλιόμετρα μακριά.
• η κα Δημητρίου, πάρα πολύ αυστηρή, ξεκίνησε τη συνέντευξη στα αγγλικά και στα ελληνικά και στα γαλλικά κάποια στιγμή (μαζί με τον teemu).
• Είχα και γραπτές εξετάσεις. έλεοοοοοοοοοοοοοοος!!!!!
• Καταριόμουν την ώρα και τη στιγμή που δεν είχα γεννηθεί κόρη μεγαλοεπιχειρηματία/βιομηχάνου/εφοπλιστή.
• Ήθελα να ανοίξει η γή και να με καταπιεί...
  

Δεν θέλω να πολυλογώ. Την επόμενη μέρα με πήρε τηλέφωνο η κα Δημητρίου από την Εffect και μου είπε πως την πήρα τη δουλειά. Και να ξεκινήσω άμεσα.

Ήταν το καλύτερο νέο που είχα ακούσει εδώ και χρόνια και αφορούσε εμένα! Μόνο εμένα. Αυτό σήμαινε, πως μου δινόταν η ευκαιρία να αλλάξω όχι μόνο εταιρεία & καριέρα αλλά και αντικείμενο δουλειάς. Και να κάνω κάτι που -όπως αποδείχτηκε και μετά-λατρεύω και θέλω να γίνομαι όλο και καλύτερη! Είμαι άνθρωπος γενικά που λειτουργώ στη ζωή μου με στόχους. Και εκείνη την ημέρα, όταν μου τηλεφώνησε η κα Δημητρίου-η Μαριλένα μας πια- για να μου πει ότι θα δουλεύαμε μαζί, ένιωσα σαν να επαναπροσδιορίζεται ολόκληρη η ζωή μου.

Θέλω να γράψω/φωνάξω/πω ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στη Μαριλένα που μου έδωσε αυτή την ευκαιρία στη ζωή μου. Η Μαριλένα που μου έμαθε πολλά για τη δουλειά μας, που μου φέρθηκε τόσο δίκαια (μπορεί να είναι και ο πιο δίκαιος άνθρωπος που έχω γνωρίσει μέχρι σήμερα). Πού έχουμε περάσει τόσα στο γραφείο... Ταξίδια, ξενύχτια, νεύρα και φωνές για τη δουλειά... αλλά και καλό χιούμορ, συναδελφικότητα, υποστήριξη, τέλεια συνεργασία, γέλια, κουβέντες, ευκαιρίες.. Ήταν η καλύτερη προιστάμενη που είχα ποτέ. Και τέλος μία πολύ καλή φίλη για τους τελευταίους μήνες που πέρασαν, για τώρα και για ΠΑΝΤΑ...

Μαριλένα μου,

Σήμερα φεύγεις από την εταιρεία. Αντίο λοιπόν!! Καλή συνέχεια και καλή επιτυχία στην νέα καριέρα σου! Νιώθω περήφανη που σε γνώρισα. Θέλω στο μυαλό μου να κρατήσω μία εικόνα: Τον Σεπτέμβρη του 07, στήν παραλιακή της Θεσσαλονίκης (όταν είχαμε πάει για το project των Διαδημοτικών), που πίναμε μπύρες και μιλούσαμε με τις ώρες. Είχα σκεφτεί τότε πόσο πολύ μου θυμίζεις έφηβη όταν γελάς... Δεν ξέρω πως μου έκατσε αυτό στο μυαλό τότε, όμως όταν σε βλέπω να είσαι στα κέφια σου και να μιλάς χαρούμενη πάντα το ίδιο σκέφτομαι. Και έτσι να μείνεις. Γιατί τους γύρω σου τους κάνεις να νιώθουν καλά όταν είσαι στα καλά σου κέφια.

Αυτό το post είναι αφιερωμένο... Είναι αποχαιρετιστήριο!! Είναι ευχαριστήριο!

Goodbye girl! Thanx 4 everything!

P.S: Η photo είναι άσχετη, την είχα τραβήξει από το Παρίσι το καλοκαίρι, αλλά την αγαπώ πολύ!!! Στην αφιερώνω και σου έυχομαι το Παρίσι να είναι το επόμενο σου ταξίδι!(εντελώς ασχετό όμως έτσι??? χαχαχα!!!)

World In My Eyes

Έχω καιρό να γράψω... Δεν ξέρω γιατί, όλη μου η έμπνευση λες και εξατμίστηκε ξαφνικά μέσα σε μία μέρα. Αδικαιολόγητο. Αδικαιολόγητη είμαι.

Τόσα ταξίδια μέσα σε ένα μήνα, τόσες είκονες, τόσοι άνθρωποι, τόσοι πολιτισμοί, τόσες μουσικές, τόσα γεγονότα, τόσες σκέψεις.. Είμαι αδικαιολόγητη.

Υπόσχομαι να μπουν οι σκέψεις μου σε μία σειρά, υπόσχομαι να γράφω όσο πιο συχνά μπορώ. Μα..πάντα αυτό δεν ήθελα? Υπόσχομαι στον εαυτό μου, να μην σταματήσω να γράφω για κανένα απολύτως λόγο. Ακόμη δεν άρχισα και έχω πολλά να πω. Εχω να πω για το Λονδίνο που πήγα για πρώτη φορά τα Χριστούγεννα, τραγουδώντας το αγαπημένο Panic των Smiths επί 4 συνεχόμενες μέρες. 'Εχω να πω για το Σαββατοκύριακο στο Βερολίνο, που λατρεύω, για τα αγαπημένα μου μέρη εκεί που κάθε φορά με κάνουν να νιώθω σαν το σπίτι μου.. Έχω να πω για μουσικές που ξαναβρήκα μετά από χρόνια, τραγούδια που μιλάνε κατευθείαν στη καρδιά μου κι ας έχει περάσει τόσος καιρός..

Όλα αυτά και άλλα τόσα που έχω στο μυαλό μου και που θέλω να αποτυπώσω γιατί είναι μνήμες και αναμνήσεις που δεν θέλω να έχω σκόρπιες,θέλω να τις παγιδεύσω, δεν θέλω να τις αφήσω να φύγουν και να ξεχαστούν μέσα στην καθημερινότητα που έχει τη μαγική ιδιότητα να με κάνει να ξεχνάω γρήγορα. Όχι λοιπόν.

Πάμε.. Ξεκινάμε.

Intro

FALLING ON A BRUISE

You win some and you lose some
and I've lost the will to lose
with my part-time job
and my faith in God
falling on a bruise

And this no star bed and breakfast
and insolvency abuse
make me feel like throwing myself
off the kitchen shelf
falling on a brulse

And all of my unworldly goods,
the bailiffs took them too
for all the ducked bills and silly sods
from Brian Mills' catalogue
something borrowed, bartered and blew

You win some and you lose some
and you save nothing for a rainy day
you need your nutrasweet daddy
some peppermint paddy
or just a hackneyed old cabbie
who can drive you and your babby away

Two fives or a ten
could get me back to you
and stop mefalling for a bruise

(It's not that I'm agrophobic
it's just that it's not safe
to go out anymore so I just
stay indoors with my T.V. Times.
my petty crimes and my nursery
rhymes, someone said that the
sound of a baby crying is the
most beautiful sound in the
world and beauty is in the eye
of the beholder but as my heart
grows colder, and colder I just
feel so tired. The fridge is empty,
the walls are damp, there's no hotwater and I look like a tramp and
tramps like us baby we were born
to walk but where does a mother's
girl go when her mother's gone?
Some you win and some you lose
I've spent my whole lifetime
falling on a bruise and if I had
the chance to do it all again I'd change everything.)