Τι είναι αυτό που ωθεί μερικούς ανθρώπους να ξεπερνάνε κάποια όρια όταν κυρίως γνωρίζουν ότι οι συνέπειες θα είναι και γι' αυτούς τους ίδιους τραγικές? Και πως συνεχίζεις μετά από κάτι τέτοιο?? Πώς είναι δυνατόν να υπάρξει ξανά μία υποτυπώδης ισορροπία, όταν δύο άνθρωποι νιώθουν ντροπή (ο καθένας για τους δικούς του λόγους μετά από συγκεκριμένο γεγονός)? Πώς γίνεται να δικαιολογήσεις οποιαδήποτε συμπεριφορά, μη αποδεκτή γενικά, και να υποκριθείς πως τίποτα και ποτέ δεν συνέβη? Πώς μπορούν να γίνουν όλα όπως πρώτα? Γιατί ενώ η αγάπη είναι μεγάλη δεν μπορεί να συγχωρέσει τα πάντα? Γιατί ενώ πάντα έλεγα και ήμουν κάθετη σε μερικά πράγματα, τώρα τα σκέφτομαι και δεύτερη φορά? Γιατί το
"συγνώμη, έκανα λάθος" είναι το προφανές και δεν μου λέει τίποτα μα τίποτα ως εξήγηση και ώς δικαιολογία? Παρόλο που δεν είναι θέμα αδυναμίας, γιατί νιώθω πως αν προχωρήσω ξανά όπως πρώτα, θα είμαι ο πιο δειλός άνθρωπος του κόσμου? Πότε θα ξέρω τι είναι σωστό και τι λάθος για μένα? Και ποιος μπορεί να με βοηθήσει εκτός από μένα...?
Δεν περιμένω καμία απάντηση από κανένα. Στον εαυτό μου τις έθεσα.
Δευτέρα 3 Δεκεμβρίου 2007
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
2 σχόλια:
Ξέρεις, δεν είναι όλες οι ώρες σωστές για να απαντήσουμε με τις μεγάλες αλήθειες στις δύσκολες ερωτήσεις... Μάλλον για ταξίδι μεγάλο ξεκινάς, αλλά εμείς που σ' αγαπάμε, θα το κάνουμε μαζί σου, μπας και θελήσεις κάποιον να μοιραστείς μια ευχή, ή έστω ένα ποτό...
All around me are familiar faces
Worn out places, worn out faces
Bright and early for their daily races
Going nowhere, going nowhere
And their tears are filling up their glasses
No expression, no expression
Hide my head I want to drown my sorrow
No tomorrow, no tomorrow
And I find it kind of funny
I find it kind of sad
The dreams in which I'm dying
Are the best I've ever had
I find it hard to tell you
'Cos I find it hard to take
When people run in circles
It's a very, very
Mad World
Children waiting for the day they feel good
Happy Birthday, Happy Birthday
Made to feel the way that every child should
Sit and listen, sit and listen
Went to school and I was very nervous
No one knew me, no one knew me
Hello teacher tell me what's my lesson
Look right through me, look right through me
Δημοσίευση σχολίου