Είναι κάτι μέρες όπως κι αυτή, που έχω τόσες άπειρες σκέψεις που το μυαλό μου πονάει στ' αλήθεια. Το θέμα μου είναι ότι συνεχίζω να είμαι τόσο πολύ μπερδεμένη που στο τέλος έχω ξεχάσει τι είναι αυτό που πραγματικά με απασχολεί.
Το issue πάντως της μη ανοχής γενικά προς αυτούς που μας περιβάλλουν, που είναι δίπλα μας ή απέναντι μας είναι για μένα τεράστιο. Δέξου ρε φίλε πέντε πράγματα για μένα, όπως προσπαθώ να δεχτώ κι εγώ τα δικά σου. Δεν είναι εύκολο, το ξέρω, αλλά μην με σταυρώνεις επειδή δεν άκους αυτά που θέλεις και που μέσα στο εγκλωβισμένο μυαλό σου, θεωρείς ότι είναι σωστά..(ή τα μόνα σωστά). Μην ψάχνεις αφορμές και αιτίες για να δημιουργείς θέματα από το πουθενά για να δηλώσεις περίτρανα ότι " και εσύ τα έχεις τα θεματάκια σου τελικά...". Δεν είναι τα πάντα παιχνίδι ευθυνών, ποιός φταίει ποιός δεν φταίει, ποιός έχει δίκιο και ποιός άδικο..Ξεκόλλα επιτέλους!
Σημασία έχει να θέλεις να βρίσκεις μία χρυσή τομή (πόσο τη σιχαίνομαι αυτή τη φράση!), να θέλεις να νιώθεις πως δεν πάει να διαφωνούμε χίλιες φορές, μακάρι να διαφωνούμε για πάντα- εξάλλου είναι βαρετό να ζεις χωρίς αντίλογο,το σημαντικό είναι να μην ξεχνάς από που ξεκινάς. Ποιά είναι η βάση σου, το νόημα όλων αυτών. Είναι μόνο η αγάπη και ο έρωτας λέω εγώ. Ακούω συχνά, πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Όχι. Διαφωνώ. Η αγάπη είναι δεδομένη...Αλλιώς δεν θα είμασταν εκεί.Δεν θα είχαμε λόγο να είμαστε εκεί. Διότι αν σε κάθε διαφωνία μας αναρωτιόμαστε και αμφιβάλλουμε για την αγάπη που δίνουμε και παίρνουμε, τότε το πάιχνίδι είναι χαμένο από τον πρώτα κιόλας γύρο.
Αν ύστερα απ' όλα αυτά, ξυπνάμε ένα πρωί μουδιασμένοι από ντροπή που ματώσαμε έτσι τις καρδιές μας πάλι και το πρώτο πράγμα που μας έρχεται να πούμε είναι: " Καλημέρα και τα λοιπά... αυτό το γαμημένο πάπλωμα μπορείς να μην το τραβάς επιτέλους..?" αντί να γελάσουμε γιατί "ωχ όντως ξεσκέπαστος είσαι"... τότε πρέπει όλο να το πάρουμε αλλιώς και από την αρχή...ή ακόμα και καθόλου πια.
1 σχόλιο:
Υπάρχει μία ωραιότατη έκφραση η οποία ονομάζεται «συναισθηματικός χώρος».
Ο κάθε σύντροφος εκφράζεται μέσα στη σχέση του και εκδηλώνει πρωτογενή συναισθήματα.
Φυσικά στα υγιή ζευγάρια ο συναισθηματικός χώρος αυξομειώνεται.
Τι γίνεται όμως όταν όμως ο ένας εκ των 2 προσφέρει συναισθηματικό χώρο μόνο για το συναίσθημα το οποίο τον βολεύει?
Δεν νομίζω πως υπάρχει άνθρωπος οποίος να μην απολαμβάνει τη χαρά στη ζωή του.
Τουλάχιστον όσοι βλέπουν το ποτήρι της ζωή τους μισογεμάτο την επιζητούν και την απολαμβάνουν.
Ο συναισθηματικός χώρος όμως ο οποίος προσφέρεται από τον έναν σύντροφο στον άλλο πρέπει να έχει χώρο και για τις στιγμές που το ποτήρι είναι μισοάδειο.
Οι στιγμές εκείνες που ο ένας εκ των δύο νιώθει θυμό ή εκνευρισμό.
Είναι εκρηκτικό το αποτέλεσμα όταν ο σύντροφος που μπορεί ως άνθρωπος να έχει κάνει κάτι λάθος ή να έχει πληγώσει τον άλλο (άθελα του) να του στερεί τον συναισθηματικό χώρο να εκφραστεί, να πει το παράπονο του, να μιλήσει για τον εκνευρισμό του.
Η προστασία αυτή που εκφράζεται με μία στάση «του εγώ δεν έχω κάνει τίποτα» / «αδιαφορώ για το τι λες, εγώ το μόνο που ξέρω είναι ότι είσαι υπερβολικός και γω δεν έχω κάνει τίποτα».
Φυσικά, το πιο εύκολο πράγμα είναι να αρνηθούμε τη συμμετοχή μας στην κοινή μας ζωή, γιατί είναι πιθανό κάποιες φορές ακόμα και μικροπράγματα να πληγώσουν στη χειρότερη ή στην καλύτερη να παρερμηνευτούν και να δημιουργηθεί μία παραξήγηση, που όταν ο ένας από τους δύο έχει την ψυχραιμία, απλά θα λυθεί.
Αντίστοιχα όταν πληγώνουμε τον σύντροφο μας προσπαθούμε να δούμε πως θα τον καθησυχάσουμε συναισθηματικά.
Όταν όμως αρνούμαστε πεισματικά να του αφήσουμε χώρο να μιλήσει αυθόρμητα για το παράπονο του και από αντίδραση αναπτύσσουμε επιχειρηματολογίες άμυνας για να αποδείξουμε ότι δεν φταίμε τότε ο σύντροφος μας αρχίζει να διεκδικεί τον χώρο αυτό με πείσμα και η ένταση αυξάνεται και τα πράγματα γίνονται χειρότερα.
Ο συναισθηματικός χώρος έχει ως βάση την κατανόηση, την κατανόηση και την αυτοκριτική. Δεν είναι μονοδιάστατος, και σίγουρα είναι αμφίδρομος.
Αναρωτιέμαι τι είναι πιο εποικοδομητικό για μία σχέση:
να σπαταλάμε ενέργεια για να διαφυλάξουμε τη δική μας συναισθηματική ακεραιότητα ή να υποχωρούμε για να βρούμε ξανά την ισορροπία μας με τον άλλο ή την περιβόητη χρυσή τομή?
Γιατί καλώς ή κακώς σε μία σχέση συμβιώνουμε και δεν συγκατοικούμε και η προσωπική μας αυτονομία, ναι μεν μπορεί να υπάρχει, αλλά οφείλει να σταματάει να είναι εγωκεντρική.
Γιατί εκτός από ενεργητικό ρήμα μιλάω, υπάρχει και το επίσης ενεργητικό ακούω, το οποίο όμως είναι παθητική δραστηριότητα, εξίσου σημαντική με το μιλάω.
Κάποιες φορές πρέπει να μας ενδιαφέρει πως κάνει η στάση μας, τον σύντροφο μας
να νιώθει.
Ακόμα και το post το οποίο ανεβάσαμε γνωρίζοντας ότι θα διαβάσει.
Δημοσίευση σχολίου