Είναι κάτι μέρες όπως κι αυτή, που έχω τόσες άπειρες σκέψεις που το μυαλό μου πονάει στ' αλήθεια. Το θέμα μου είναι ότι συνεχίζω να είμαι τόσο πολύ μπερδεμένη που στο τέλος έχω ξεχάσει τι είναι αυτό που πραγματικά με απασχολεί.
Το issue πάντως της μη ανοχής γενικά προς αυτούς που μας περιβάλλουν, που είναι δίπλα μας ή απέναντι μας είναι για μένα τεράστιο. Δέξου ρε φίλε πέντε πράγματα για μένα, όπως προσπαθώ να δεχτώ κι εγώ τα δικά σου. Δεν είναι εύκολο, το ξέρω, αλλά μην με σταυρώνεις επειδή δεν άκους αυτά που θέλεις και που μέσα στο εγκλωβισμένο μυαλό σου, θεωρείς ότι είναι σωστά..(ή τα μόνα σωστά). Μην ψάχνεις αφορμές και αιτίες για να δημιουργείς θέματα από το πουθενά για να δηλώσεις περίτρανα ότι " και εσύ τα έχεις τα θεματάκια σου τελικά...". Δεν είναι τα πάντα παιχνίδι ευθυνών, ποιός φταίει ποιός δεν φταίει, ποιός έχει δίκιο και ποιός άδικο..Ξεκόλλα επιτέλους!
Σημασία έχει να θέλεις να βρίσκεις μία χρυσή τομή (πόσο τη σιχαίνομαι αυτή τη φράση!), να θέλεις να νιώθεις πως δεν πάει να διαφωνούμε χίλιες φορές, μακάρι να διαφωνούμε για πάντα- εξάλλου είναι βαρετό να ζεις χωρίς αντίλογο,το σημαντικό είναι να μην ξεχνάς από που ξεκινάς. Ποιά είναι η βάση σου, το νόημα όλων αυτών. Είναι μόνο η αγάπη και ο έρωτας λέω εγώ. Ακούω συχνά, πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Όχι. Διαφωνώ. Η αγάπη είναι δεδομένη...Αλλιώς δεν θα είμασταν εκεί.Δεν θα είχαμε λόγο να είμαστε εκεί. Διότι αν σε κάθε διαφωνία μας αναρωτιόμαστε και αμφιβάλλουμε για την αγάπη που δίνουμε και παίρνουμε, τότε το πάιχνίδι είναι χαμένο από τον πρώτα κιόλας γύρο.
Αν ύστερα απ' όλα αυτά, ξυπνάμε ένα πρωί μουδιασμένοι από ντροπή που ματώσαμε έτσι τις καρδιές μας πάλι και το πρώτο πράγμα που μας έρχεται να πούμε είναι: " Καλημέρα και τα λοιπά... αυτό το γαμημένο πάπλωμα μπορείς να μην το τραβάς επιτέλους..?" αντί να γελάσουμε γιατί "ωχ όντως ξεσκέπαστος είσαι"... τότε πρέπει όλο να το πάρουμε αλλιώς και από την αρχή...ή ακόμα και καθόλου πια.
