You know, you know where you are with...

Κι αν έχω περάσει στη ζωή μου ημέρες που τίποτα δεν είχε κανένα ουσιώδες νόημα, καμία σημασία, όλα μαύρα και μίζερα... Έχω πολύ καιρό να γυρίσω πίσω σε αυτά τα συναισθήματα της ματαιότητας. Είναι περίπου 10 μήνες που η ζωή μου έχει πάρει μία τροπή που δεν έχει καμία μα καμία σχέση με αυτό που ήμουν, που ζούσα ή μάλλον πιο σωστά που ήθελα να είμαι και να ζω.

Έχω αποδεχτεί αυτή την αλλαγή όχι σαν την καθυστερημένη μου ωρίμανση ή σαν την πανηγυρική μου είσοδο -μετά τυμπανοκρουσιών- στην ενήλικη ζωή, αλλά σαν το ωραιότερο δώρο που έχω κάνει στον εαυτό μου. Να ξυπνάω και να είμαι καλά, να αγαπάω και να μην ανησυχώ για το μετά, να νιώθω χωρίς τύψεις και να θέλω να δώσω χωρίς να φοβάμαι αν θα μου τελειώσει...

Ως δια μαγείας σταμάτησα να θεωρώ ότι : αν δεν είναι μαύρο, δεν υπάρχει για μένα... Μια χαρά είναι τελικά και το γκρι, αρκεί αυτό να σημαίνει απλώς μία μεταβατική κατάσταση για να φτάσουμε λίγο πιο μακριά, να το καλυτερέψουμε, να το γιατρέψουμε, να το χαρούμε αργότερα και περισσότερο. Μαθαίνω σιγά σιγά να περιμένω, γιατί τα καλύτερα είναι που έρχονται όταν θέλουμε.
Μου αρέσα ανυπόμονη, αλλά αυτό κουράζει. Μου άρεσα αχόρταγη αλλά αυτό είναι επικίνδυνο. Μου άρεσα που τα ήθελα όλα τώρα αλλά αυτό είναι αδύνατο. Δηλώνω το εξής και ας είναι φρικαλέο το κλισέ: Σημασία έχει το ταξίδι και όχι μόνο ο προορισμός...
Et jusque ici...tout va bien!