Taking off and landing

Αναρωτιέμαι όλο και περισσότερο αν η ψυχή θεραπεύεται. Αναρωτιέμαι όλο και περισσότερο τον τελευταίο καιρό, αν αυτά που υπάρχουν μέσα μας, διαμορφωμένα ως στάσεις, στολισμένες με τα βιώματα μας και τις εμπειρίες μας, μπορούν να αλλάξουν και έτσι συνειρμικά να αλλάξει και η συμπεριφορά μας. Η συμπεριφορά αυτή που πάντα προερχόταν από το μαλλιοτράβηγμα κυρίως του εαυτού μας με εμάς του ίδιου.

Μία αγαπημένη φίλη όταν την είχα ρωτήσει κάτι αντίστοιχο μία φορά, μου είχε πει κάτι πάρα πολύ σωστό: φαντάσου μία αποθήκη, ένα σπίτι ακατάστατο και βρώμικο, με όλα τα πράγματα έξω και τα κουτιά ανοιχτά... Αυτό που πρέπει σιγά σιγά να κάνεις είναι να αρχίσεις να βάζεις σε μία τάξη όλα τα αντικείμενα. Κάθε τι να μπαίνει στο κουτάκι του και τακτοποιείται στο σωστό σημείο...Το ίδιο γίνεται και όταν μπαίνεις στη διαδικασία να βάλεις το κάθε συναίσθημα στη θέση που πρέπει. Όταν δηλαδή αποφασίζεις πως αυτή η ακαταστασία μέσα σου είναι που αρχίζει και σου μπλοκάρει τη ζωή για τα καλά όμως, και κάτι πρέπει να κάνεις κατεπειγόντως γι' αυτό..

Δεν είναι και πολύ εύκολη η διαδικασία του συμμαζέματος, σκέφτομαι εγώ (που είμαι ως γνωστόν αλλεργική στις δουλειές και την τακτοποίηση), αλλά κάποια στιγμή δεν πρέπει να γίνει? Και έχω μπερδευτεί πάρα πολύ τελικά γιατί εκεί που ξεκινάω το ξεσκόνισμα, θυμάμαι ξαφνικά πως τα άπλυτα πιάτα έχουν ξεχειλίσει το νεροχύτη και όταν πάω στην κουζίνα και φοράω τα γάντια αποφασισμένη να κάνω βουτιά στα φλυτζάνια του καφέ που έπινα πριν μια βδομάδα, αλλάζω γνώμη και τρέχω γρήγορα να ρίξω νερό στα μπαλκόνια...γιατί η μαμά μου λέει πάντα να ξεκινάω από εκεί όταν καθαρίζω το σπίτι. Ουφ!!

Τα καταφέρνω όμως σχεδόν πάντα. Γιατί είμαι αποφασισμένη πως σε ένα σπίτι ακατάστατο είναι δύσκολο να φωλιάζω αυτούς που θέλω και αγαπώ. Και εγώ δεν θέλω να θυμώνω με αυτούς που είναι μαζί μου, λέγοντας τους τάχα μου ότι με αποσπούν από την τακτοποίηση. Τους φοράω ποδιά και γάντια και τελειώνουμε μαζί τις δουλειές βάζοντας και τις μουσικές μας τσίτα φυσικά γιατί αλλιώς δεν θα βρισκόμασταν σπίτι μου!!!