Καλημέρα και τα λοιπά...

Είναι κάτι μέρες όπως κι αυτή, που έχω τόσες άπειρες σκέψεις που το μυαλό μου πονάει στ' αλήθεια. Το θέμα μου είναι ότι συνεχίζω να είμαι τόσο πολύ μπερδεμένη που στο τέλος έχω ξεχάσει τι είναι αυτό που πραγματικά με απασχολεί.

Το issue πάντως της μη ανοχής γενικά προς αυτούς που μας περιβάλλουν, που είναι δίπλα μας ή απέναντι μας είναι για μένα τεράστιο. Δέξου ρε φίλε πέντε πράγματα για μένα, όπως προσπαθώ να δεχτώ κι εγώ τα δικά σου. Δεν είναι εύκολο, το ξέρω, αλλά μην με σταυρώνεις επειδή δεν άκους αυτά που θέλεις και που μέσα στο εγκλωβισμένο μυαλό σου, θεωρείς ότι είναι σωστά..(ή τα μόνα σωστά). Μην ψάχνεις αφορμές και αιτίες για να δημιουργείς θέματα από το πουθενά για να δηλώσεις περίτρανα ότι " και εσύ τα έχεις τα θεματάκια σου τελικά...". Δεν είναι τα πάντα παιχνίδι ευθυνών, ποιός φταίει ποιός δεν φταίει, ποιός έχει δίκιο και ποιός άδικο..Ξεκόλλα επιτέλους!

Σημασία έχει να θέλεις να βρίσκεις μία χρυσή τομή (πόσο τη σιχαίνομαι αυτή τη φράση!), να θέλεις να νιώθεις πως δεν πάει να διαφωνούμε χίλιες φορές, μακάρι να διαφωνούμε για πάντα- εξάλλου είναι βαρετό να ζεις χωρίς αντίλογο,το σημαντικό είναι να μην ξεχνάς από που ξεκινάς. Ποιά είναι η βάση σου, το νόημα όλων αυτών. Είναι μόνο η αγάπη και ο έρωτας λέω εγώ. Ακούω συχνά, πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Όχι. Διαφωνώ. Η αγάπη είναι δεδομένη...Αλλιώς δεν θα είμασταν εκεί.Δεν θα είχαμε λόγο να είμαστε εκεί. Διότι αν σε κάθε διαφωνία μας αναρωτιόμαστε και αμφιβάλλουμε για την αγάπη που δίνουμε και παίρνουμε, τότε το πάιχνίδι είναι χαμένο από τον πρώτα κιόλας γύρο.

Αν ύστερα απ' όλα αυτά, ξυπνάμε ένα πρωί μουδιασμένοι από ντροπή που ματώσαμε έτσι τις καρδιές μας πάλι και το πρώτο πράγμα που μας έρχεται να πούμε είναι: " Καλημέρα και τα λοιπά... αυτό το γαμημένο πάπλωμα μπορείς να μην το τραβάς επιτέλους..?" αντί να γελάσουμε γιατί "ωχ όντως ξεσκέπαστος είσαι"... τότε πρέπει όλο να το πάρουμε αλλιώς και από την αρχή...ή ακόμα και καθόλου πια.

A Chemical Reaction

Γράφω απλώς για να δώσω το παρόν... Είμαι εδώ και όλα θα πάνε καλύτερα γιατί εμείς ορίζουμε τα πάντα, εμείς χαράζουμε τις ευκαιρίες της ζωής μας, απορρίπτουμε, συνεχίζουμε, θυμώνουμε, αλλάζουμε, προχωράμε... Έχω τόση μεγάλη πίστη στους ανθρώπους -όχι γιατί είμαι καλός άνθρωπος-αλλά γιατί πάντα με συνέπαιρνε αυτή η Άβυσσος της ψυχής μας!

Είμαι περίεργη να δω τη συνέχεια. Ναι, είναι περιέργεια αλλά και ανυπομονεσία. Δεν είναι υπέροχο να πρωταγωνιστούμε εμείς στη ζωή μας? Γιατί ενώ είναι κάτι τόσο προφανές, είναι πολύ -μα πάρα πολύ όμως- εύκολο να πέσεις στην παγίδα του κομπάρσου. Και εγώ δεν θα ήθελα καθόλου να είμαι το κορίτσι που απλώς περνάει έξω από την τζαμαρία ενός μπιστρώ στο Παρίσι ενώ μέσα εκτυλίσσεται η πιο θυελλώδης ιστορία αγάπης!

The emptiest of feelings..

Τι είναι αυτό που ωθεί μερικούς ανθρώπους να ξεπερνάνε κάποια όρια όταν κυρίως γνωρίζουν ότι οι συνέπειες θα είναι και γι' αυτούς τους ίδιους τραγικές? Και πως συνεχίζεις μετά από κάτι τέτοιο?? Πώς είναι δυνατόν να υπάρξει ξανά μία υποτυπώδης ισορροπία, όταν δύο άνθρωποι νιώθουν ντροπή (ο καθένας για τους δικούς του λόγους μετά από συγκεκριμένο γεγονός)? Πώς γίνεται να δικαιολογήσεις οποιαδήποτε συμπεριφορά, μη αποδεκτή γενικά, και να υποκριθείς πως τίποτα και ποτέ δεν συνέβη? Πώς μπορούν να γίνουν όλα όπως πρώτα? Γιατί ενώ η αγάπη είναι μεγάλη δεν μπορεί να συγχωρέσει τα πάντα? Γιατί ενώ πάντα έλεγα και ήμουν κάθετη σε μερικά πράγματα, τώρα τα σκέφτομαι και δεύτερη φορά? Γιατί το
"συγνώμη, έκανα λάθος" είναι το προφανές και δεν μου λέει τίποτα μα τίποτα ως εξήγηση και ώς δικαιολογία? Παρόλο που δεν είναι θέμα αδυναμίας, γιατί νιώθω πως αν προχωρήσω ξανά όπως πρώτα, θα είμαι ο πιο δειλός άνθρωπος του κόσμου? Πότε θα ξέρω τι είναι σωστό και τι λάθος για μένα? Και ποιος μπορεί να με βοηθήσει εκτός από μένα...?

Δεν περιμένω καμία απάντηση από κανένα. Στον εαυτό μου τις έθεσα.

Taking off and landing

Αναρωτιέμαι όλο και περισσότερο αν η ψυχή θεραπεύεται. Αναρωτιέμαι όλο και περισσότερο τον τελευταίο καιρό, αν αυτά που υπάρχουν μέσα μας, διαμορφωμένα ως στάσεις, στολισμένες με τα βιώματα μας και τις εμπειρίες μας, μπορούν να αλλάξουν και έτσι συνειρμικά να αλλάξει και η συμπεριφορά μας. Η συμπεριφορά αυτή που πάντα προερχόταν από το μαλλιοτράβηγμα κυρίως του εαυτού μας με εμάς του ίδιου.

Μία αγαπημένη φίλη όταν την είχα ρωτήσει κάτι αντίστοιχο μία φορά, μου είχε πει κάτι πάρα πολύ σωστό: φαντάσου μία αποθήκη, ένα σπίτι ακατάστατο και βρώμικο, με όλα τα πράγματα έξω και τα κουτιά ανοιχτά... Αυτό που πρέπει σιγά σιγά να κάνεις είναι να αρχίσεις να βάζεις σε μία τάξη όλα τα αντικείμενα. Κάθε τι να μπαίνει στο κουτάκι του και τακτοποιείται στο σωστό σημείο...Το ίδιο γίνεται και όταν μπαίνεις στη διαδικασία να βάλεις το κάθε συναίσθημα στη θέση που πρέπει. Όταν δηλαδή αποφασίζεις πως αυτή η ακαταστασία μέσα σου είναι που αρχίζει και σου μπλοκάρει τη ζωή για τα καλά όμως, και κάτι πρέπει να κάνεις κατεπειγόντως γι' αυτό..

Δεν είναι και πολύ εύκολη η διαδικασία του συμμαζέματος, σκέφτομαι εγώ (που είμαι ως γνωστόν αλλεργική στις δουλειές και την τακτοποίηση), αλλά κάποια στιγμή δεν πρέπει να γίνει? Και έχω μπερδευτεί πάρα πολύ τελικά γιατί εκεί που ξεκινάω το ξεσκόνισμα, θυμάμαι ξαφνικά πως τα άπλυτα πιάτα έχουν ξεχειλίσει το νεροχύτη και όταν πάω στην κουζίνα και φοράω τα γάντια αποφασισμένη να κάνω βουτιά στα φλυτζάνια του καφέ που έπινα πριν μια βδομάδα, αλλάζω γνώμη και τρέχω γρήγορα να ρίξω νερό στα μπαλκόνια...γιατί η μαμά μου λέει πάντα να ξεκινάω από εκεί όταν καθαρίζω το σπίτι. Ουφ!!

Τα καταφέρνω όμως σχεδόν πάντα. Γιατί είμαι αποφασισμένη πως σε ένα σπίτι ακατάστατο είναι δύσκολο να φωλιάζω αυτούς που θέλω και αγαπώ. Και εγώ δεν θέλω να θυμώνω με αυτούς που είναι μαζί μου, λέγοντας τους τάχα μου ότι με αποσπούν από την τακτοποίηση. Τους φοράω ποδιά και γάντια και τελειώνουμε μαζί τις δουλειές βάζοντας και τις μουσικές μας τσίτα φυσικά γιατί αλλιώς δεν θα βρισκόμασταν σπίτι μου!!!

You know, you know where you are with...

Κι αν έχω περάσει στη ζωή μου ημέρες που τίποτα δεν είχε κανένα ουσιώδες νόημα, καμία σημασία, όλα μαύρα και μίζερα... Έχω πολύ καιρό να γυρίσω πίσω σε αυτά τα συναισθήματα της ματαιότητας. Είναι περίπου 10 μήνες που η ζωή μου έχει πάρει μία τροπή που δεν έχει καμία μα καμία σχέση με αυτό που ήμουν, που ζούσα ή μάλλον πιο σωστά που ήθελα να είμαι και να ζω.

Έχω αποδεχτεί αυτή την αλλαγή όχι σαν την καθυστερημένη μου ωρίμανση ή σαν την πανηγυρική μου είσοδο -μετά τυμπανοκρουσιών- στην ενήλικη ζωή, αλλά σαν το ωραιότερο δώρο που έχω κάνει στον εαυτό μου. Να ξυπνάω και να είμαι καλά, να αγαπάω και να μην ανησυχώ για το μετά, να νιώθω χωρίς τύψεις και να θέλω να δώσω χωρίς να φοβάμαι αν θα μου τελειώσει...

Ως δια μαγείας σταμάτησα να θεωρώ ότι : αν δεν είναι μαύρο, δεν υπάρχει για μένα... Μια χαρά είναι τελικά και το γκρι, αρκεί αυτό να σημαίνει απλώς μία μεταβατική κατάσταση για να φτάσουμε λίγο πιο μακριά, να το καλυτερέψουμε, να το γιατρέψουμε, να το χαρούμε αργότερα και περισσότερο. Μαθαίνω σιγά σιγά να περιμένω, γιατί τα καλύτερα είναι που έρχονται όταν θέλουμε.
Μου αρέσα ανυπόμονη, αλλά αυτό κουράζει. Μου άρεσα αχόρταγη αλλά αυτό είναι επικίνδυνο. Μου άρεσα που τα ήθελα όλα τώρα αλλά αυτό είναι αδύνατο. Δηλώνω το εξής και ας είναι φρικαλέο το κλισέ: Σημασία έχει το ταξίδι και όχι μόνο ο προορισμός...
Et jusque ici...tout va bien!

One day..I'm gonna grow wings

Transport, motorways and tramlines,
Starting and then stopping,
Taking off and landing,
The emptiest of feelings,
Disappointed people, clinging on to bottles,
And when it comes its so, so, disappointing.
Let down and hanging around,
Crushed like a bug in the ground.
Let down and hanging around.

Shell smashed, juices flowing
Wings twitch, legs are going,
Dont get sentimental,It always ends up drivel.

One day, Im gonna grow wings,
A chemical reaction,
Hysterical and useless
Hysterical and...
Let down and hanging around,
Crushed like a bug in the ground.
Let down and hanging around.
Let down,Let down,Let down.

You know, you know where you are with,
You know where you are with,
Floor collapsing, falling, bouncing back
And one day, Im gonna grow wings,
A chemical reaction, [you know where you are,]
Hysterical and useless [you know where you are,]
Hysterical and... [you know where you are,]
Let down and hanging around,
Crushed like a bug in the ground.
Let down and hanging around.

Feels nice in here!

Με καλωσορίζω με ένα κομμάτι -τι άλλο θα περίμενε κάποιος που με ξέρει!- που τρεις βδομάδες τώρα μου έχει γίνει τικ...

Here's my excuse ... Don't know any better!

Ελπίζω να μάθω όμως! Καλησπέρα σας.