Some girls are bigger than others

Άσε μας ρε Αρετή που σε έπιασε ετσι μέσα στην τούρλα του Σαββάτου (τιιιιιιιι ??? Τετάρτη είναι?) να ξαναγράψεις... Τι να μας πεις..? θα μου πεις. Και δίκιο θα χεις. Λες και ήταν μια από τις πιο ιμπορταντ ντειζ της ζωής σου η σημερινή.

Εντάξει, δεν λέω, ήταν. Αλλά άμα είναι να είμαι από το πρωί με κομμένα γόνατα, να αναπνέω με δυσκολία και να είμαι κατι σαν μπλε από το άγχος επειδή έπιασα καινούργια δουλειά, να το βράσω. Καλέ εγώ θα πεθάνω πριν ολοκληρώσω το πρώτο πρότζεκτ, από την αγωνία και το μήπωςεκανανλάθοςπουμεπροσέλαβαν συναίσθημα. Όλοι κάτι βλέπουν, κάτι είδαν και θα συνεχίσουν να βλέπουν σε μένα..όμως αν θες τη γνώμη μου αυτά που λένε ότι τάχαμου τα μάτια των άλλων είναι ο καθρέφτης σου, μην τα πιστεύεις...μπαρούφες των ψυχολόγων για να έχουν να λένε...Εγώ χριστό δεν έχω καταλάβει. Διότι όλοι οι άλλοι μπορούν, εκτός από μένα, όλοι είναι σούπερ άξιοι, εκτός από μένα, όλοι είναι ένα κομματακι μπάζα λιγότερο από μένα...έτσι για να μην ξεχνιόμαστε. Βρε αει στο διάβολο πια, με βαρέθηκα!

Κι έτσι περίεργα και με μισή βρισιά να κρέμεται με το ένα της χέρι από το πάνω μπροστινό μου δόντι έτοιμη να πέσει, ολοκλήρωσα μία μέρα στη νέα μου δουλειά. Έχω καταφέρει όλο το εξάιτμεντ της επιτυχίας να το μετατρέψω σε έναν τεράαααστιο φόβο, που παραλύει κάθε μέρα και ένα διαφορετικό μέλος του σώματος μου. Σήμερα ήταν τα γόνατα μου. Μπίλιες οι επιγονατίδες σου λέω. Μπήκα στο γραφείο σερνόμενη και κάθισα στην καρέκλα και δεν ξαναματασηκώθηκα, ούτε προς νερού μου δεν πήγα, αν με εννοείς, από φόβο μήπως και πέσω στα πόδια της πρώτης εξεκιουτιβ που θα βρισκόταν στο δρόμο μου προς το βεσε και ρεζιλευτώ και φύγω μιαν ώρα αρχύτερα για Αυστραλία. Αύριο προαισθάνομαι πως τα μαγουλα μου δεν θα λειτουργούν, ασε που δεν ξέρω σε τι θα μου χρησίμευαν τα μάγουλα στη δουλειά αλλά να μου το θυμηθείς, αύριο θα τρεμοπαίζουν ανεξέλεγκτα, θα στραβώσει το στόμα μου, σάλια θα τρέχουν πάνω στο πληκτρολόγιο...και σαφώς θα απολυθώ. Κρίμα πραγματικά. Ήδη έχω αρχίσει να με οραματίζομαι στις 23 του μήνα τουτουνού να παραλαμβάνω -φορώντας τα μεγάλα μαύρα μου Tom Ford (μη χέσω)-την υπογραφή από την κυριούλα του ΟΑΕΔ που έχει αυτό το δολοφονικό βλέμμα-λες και με πληρώνει από το υστερημα της- για να πάω να πάρω το ελληνικό UB40 ήτοι 450 ολόκληρα ευρώ.

Και έπειτα μου λες μπράβο για τη δουλειά.. Καθότι όλοι παλαμάκια βαράνε ενώ εγώ ακόμη προσπαθώ να καταλάβω τι συνέβη και με πήραν. Καταλαβαίνεις να υποθέσω το δράμα μου.

Όλοι οι άλλοι να πιστευουν σε μένα κι εγώ να δηλώνω "άθεη" σχετικώς...

Φτου σου θα μου πεις. Όχι.. να το πεις, και καλά θα κάνεις. Γιατί αυτές τις ενέσεις αυτοπεποίθησης δεν τις πουλάνε πια... σταμάτησαν θαρρώ όταν ήμουν 23. Κάτι συνέβη και η παραγωγή τους τελείωσε. Και τώρα μόνη σου μου είπαν. Ό,τι ρούφηξες ρούφηξες, δεν είναι και για χόρταση. Και έμεινα χαρμάνι, μόνη με τους μεγάλους τους άλλους τους άξιους τους καλούς τους πολυσπουδασμέμους τους σημαντικούς νταιρεκτορς και τους και καλά μανατζερς και τους άγιους εξεκιουτιβς-μεγάλη η χάρη τους- να χάσκω με το στόμα ανοιχτό και τη μύξα να τρέχει από το ρουθούνι σαν να είμαι πάλι 7, με κοτσιδάκια στραβά, φόρεμα με γιακά-ένα από εκείνα που μισούσα να μου φοράει η μαμά- πέδιλα κόκκινα και κάλτσες ως το γόνατο αυτό με τα τσιμπήματα από τις τσουκνίδες και με το κεφάλι γεμάτο απορίες & γιατί, ένώ το μόνο που ήθελα ήταν να τρέχω στην αλάνα με την φτέρνα μου να φτάνει στο σβέρκο..και κανείς να μην μπορεί να με πιάσει. Όντως κανένας δεν μπορούσε. Αυτό θέλω και τώρα.

Υ.Γ1: Ναι, να φύγουμε, να πάμε αλλού που λέει και ο κριέιτιβ του δημιουργικού τμήματος της παμμέγιστης δημιουργικής διαφημιστικής

Υ.Γ2: Αυτό να το σκεφτόσουν ενωρίτερα, αγαπητή εξαδέλφη, θα μου πεις... Και καλά θα κάνεις. Μόνο κωλοπιλάλα ήξερες να σε πιάνει και στέλνεις τα σεβε τρία τρία .

Υ.Γ3: Άντε και σιδεροκέφαλη λένε όλοι...και τους κοιτάω σα χαζό γιατί ακόμα και τώρα μετά από τόσα χρόνια δεν έχω καταφέρει να καταλάβω τι σημαίνει αυτό.

Υ.Γ4: Σας ευχαριστώ όλους από τα βάθη της καρδιάς μου, που ήδη έχει αρχίσει τις προπονήσεις για να φανεί αντάξια των περιστάσεων.

And please don't ask me why I'm here..something deeper brought me than a need to remember..

Βρισκόμουν εκεί από την πρώτη στιγμή,
στην αδρεναλίνη
που κυλούσε στις φλέβες των γονιών σου
όταν έκαναν έρωτα για να σε συλλάβουν,
και μετά στο υγρό
που η μητέρα σου έστελνε στη μικρή καρδιά σου
όταν ακόμα ήσουν απλώς ένα παράσιτο.

Έφτασα σ' εσένα προτού μπορέσεις να μιλήσεις,
προτού ακόμα μπορέσεις να καταλάβεις κάτι
απ' αυτά που σου έλεγαν οι αλλοι.
Βρισκόμουν εκεί όταν, αδέξια,
προσπαθούσες να κάνεις τα πρώτα σου βήματα
εμπρός στο πειραχτικό και γελαστό βλέμμα όλων.
Όταν ήσουν απροστάτευτος και εκτεθιμένος,
όταν ήσουν ευάλωτος και είχες ανάγκη.

Μ' έφερε στη ζωή σου
το χέρι της μαγικής σκέψης,
με συνόδευαν...
οι προλήψεις και τα ξόρκια.
Τα φετίχ και τα φυλαχτά..
Οι καλοί τρόποι, οι συνηθειες και η παράδοση..
Οι δάσκαλοι σου, τα αδέλφια σου και οι φίλοι σου...

Προτού μάθεις πως υπήρχα
διαίρεσα την ψυχή σου σ' έναν κόσμο φωτός και έναν κόσμο
σκότους.
Έναν κόσμο για το καλό και έναν για τα υπόλοιπα.

Εγώ σου έφερα τα συναισθήματα της ντροπής,
σου έδειξα όλα τα μειονεκτήματα σου,
τις ασχήμιες σου,
τις ανοησίες σου,
τα δυσάρεστα όλα.
Εγώ σου κρέμασα την ταμπέλα "διαφορετικός"
όταν σου είπα για πρώτη φορά στο αυτί
ότι κάτι δεν πήγαινε κάτι εντελώς καλά σε σένα.

Υπάρχω πριν από τη συνείδηση,
πριν από την ενοχή,
πριν από την ηθική,
πριν από τις αρχές του χρόνου,
πριν ακόμα ο Αδάμ ντραπεί για το κορμί του
όταν αντιλήφθηκε ότι ήταν γυμνός...
και το καλυψε!

Είμαι ο απροσκλητός μουσαφίρης,
ο ανεπιθύμητος επισκέπτης,
και ωστόσο,
είμαι ο πρώτος που ήρθα και ο τελευταίος που θα φύγω.
Έγινα ισχυρός με τον καιρό
ακούγοντας τις συμβουλές των γονιών σου
για το πώς θα θριαμβεύσεις στη ζωή.

Παρατηρώντας τις αντιλήψεις της θρησκείας σου,
που σου λέει τι να κάνεις και τι να μην κάνεις,
για να σε δεχτεί ο Θεός στις αγκάλες του.
Υποφέροντας απάνθρωπα αστεία
των συντρόφων σου στο σχολείο
όταν γελούσαν με τις δυσκολίες σου.
Υπομένοντας τις ταπεινώσεις από τους ανώτερούς σου.
Παρατηρώνοντας την άχαρη μορφή σου στον καθρέφτη
και συγκρίνοντας τη μετά με την εικόνα των "διασήμων"
που βγαίνουν στην τηλεόραση.

Και τώρα, επιτέλους,
έτσι όπως είμαι δυνατός,
και για τον απλό λόγο
λοτι είμαι γυναίκα,
ότι είμαι νέγρος,
ότι είμαι Εβραίος,
ότι είμαι ομοφυλόφιλος,
ότι είμαι ανατολίτης,
ότι είμαι ανάπηρος,
ότι είμαι ψηλός, κοντός ή χοντρός...
Μπορώ να σε μεταμορφώσω
σε ένα σωρό σκουπίδια,
σε παλιοσίδερα,
σε αποδιοπομπαίο τράγο,
στον παγκόσμιο υπέυθυνο,
σε έναν καταραμένο
μπάσταρδο
μιας χρήσης.

Γενεές και γενεές ανδρών και γυναικών
με υποστηρίζουν.
Δεν μπορείς να ξεφύγεις από μένα.

Η θλίψη που προξενώ είναι τόσο ανυπόφορη που
για να με αντέξεις
πρέπει να με μεταδώσεις στα παιδιά σου,
ώστε εκείνα να με περάσουν στα δικά τους παιδιά,
στους αιώνες των αιώνων.

για να βοηθήσω εσένα και τους απογόνους σου
θα μεταμφιεστώ σε τελειομανία,
σε υψηλά ιδανικά,
σε αυτοκριτική,
σε πατριωτισμό,
σε ηθικές αξίες,
σε καλές συνήθειες,
σε αυτοέλεγχο.

Η θλίψη που σου προξενώ είναι τόσο έντονη
που θα θελήσεις να με αρνηθείς
και, γι' αυτό,
θα προσπαθήσεις να με κρύψεις πίσω από τα πρόσωπά σου,
πίσω από τα ναρκωτικά,
πίσω από τη μάχη σου για το χρήμα,
πίσω από τις νευρώσεις σου,
πίσω από την απρόσωπη σεξουαλικότητά σου.
Δεν έχει σημασία τι κάνεις, όμως,
δεν έχει σημασία που πηγαίνεις.
Εγώ θα είμαι πάντα εκεί,
πάντοτε παρόν.
Γιατί ταξιδεύω μαζί σου
μέρα και νύχτα,
ακούραστα,
δίχως όρια.

Εγώ είμαι η βασική αιτία της εξάρτησης,
της κτητικότητας,
της πίεσης,
της ανιθηκότητας,
του φόβου,
της βίας,
του εγκλήματος,
της τρέλας.

Εγώ σου δίδαξα το φόβο της απόρριψης
κι εγώ περιόρισα την ύπαρξή σου σ' αυτό το φόβο.
Από εμένα εξαρτάται το αν θα εξακολουθήσεις να είσαι
αυτό το άτομο που το γυρεύουν, το λατρεύουν,
το χειροκροτούν, ο ευγενικός και ο ευχάριστος
που είσαι σήμερα για τους άλλους.
Από εμένα εξαρτάσαι,
γιατί εγώ είμαι το μπαούλο όπου έχεις κρύψει
εκείνα τα πιο δυσάρεστα πράγματα,
τα πιο γελοία,
τα λιγότερο επιθυμητά και από σένα τον ίδιο.

Χάρη σε μένα
έμαθες να συμβιβάζεσαι
με αυτά που σου δίνει η ζωή,
γιατί, τελικά,
οτιδήποτε κι αν ζήσεις θα είναι πάντοτε παραπάνω
απ' αυτό που νομίζεις ότι αξίζεις.


Το μάντεψες έτσι δεν είναι?? Είμαι το συναίσθημα της απόρριψης που νιώθεις για τον ίδιο σου τον εαυτό.

take it or leave it..

Λίγο πριν τη λήξη θα μπορούσα να ονομάσω αυτό το post..κι εγώ ...

Λίγο πριν το τέλος θα μπορούσα να το θέσω καλύτερα. Καλύτερα να μη μιλήσω για broken promises...δεν είναι το στυλ μου. Η ευθύνη είναι δική μου.. Το να γυρίσω σε ένα ν 'ανθρωπο του οποίου το μυαλο και η ψυχή ήταν πάντα τόσο μα τόσο μπερδεμένα, ήταν απόλυτα δική μου επιλογή..Ο έρωτας θα πορούσε να πει κάποιος, όχι κάποιος εγώ.. Μεγάλος έρωτας, μέχρι και αυτή τη στιγμή που γράφω αυτές τις λέξεις.. Ένας έρωτας ικανός..που με έκανε να αφήσω πίσω εκείνο τον άγριο εαυτό..εκείνη την ανήσυχη Αρετή που ηρεμούσε στις σκέψεις και τα θέλω μόνο 'οτανκοιμόταν, και αυτό όχι απόλυτα..

Αυτός ο ανθρωπος που τόσο με εκανε να αλλάξω,είναι εκείνος που εμπιστεύτηκα κάθε μου όνειρο για το πως βλέπω τον εαυτό μου σαν δύο τελικά.. Είναι εκείνος που ποτέ δεν εκτίμησε ούτε στο ελάχιστο την προσπάθεια που έχω κάνει μέσα μου.. Εκεινος που ζητούσε ξανά και ξανά να μην είμαι εγώ,,, τιμωρώντας με με τον χειρότερο τρόπο κάθε φορά που τολμούσα να είμαι έτσι όπως δεν ήθελε.. Μη με ρωτήσει κανείς ελπίζω τι ήθελε και τι όχι.. Μετα από δύο χρόνια και ένα μήνα.. ποτέ μου δεν κατάλαβα τελικά..Πότε δεν κατάλαβα τι είναι αυτό που θα τον εμπόδιζε να με κερνάει συνεχώς σκωτσέζικα ντους .. Ποτέ δεν κατάλαβα τι είναι αυτό που τον κάνει να θέλει να είναι προσβλητικός και να με υποτιμά με τέτοιο τρόπο που λίγοι θα ανέχονταν.. ολα αυτά βέβαια κάτω από ένα παραπληνιτικό πέπλο συντροφικότητας..

Δεν ξέρω αν έχουν σημασία όλα αυτά τελικά γιατί πολύ απλά δεν έχω πα΄ρει απαντήσεις για τίποτα και ούτε πρόκειται.. Πότε δεν μπόρεσε... ποτέ δεν δικαιολόγησε τίποτα..ποτέ δεν ένιωσε πραγματικά και ειλικρινά οτι σφάλει ή ότι κατι κάνει λάθος.. Στην τελική μπορεί και να μην κανει.. Είναι ξεκάθαρος take it or leave it.. αυτό είμαι.

Το θέμα είναι τι επιλέγω εγώ αυτή την τελευταία φορά.

Illusion

I know it’s hard to tell how mixed up you feel
Hoping what you need is behind every door
Each time you get hurt, I don’t want you to change
Because everyone has hopes, you’re human after all
The feeling sometimes, wishing you were someone else
Feeling as though you never belong
This feeling is not sadness, this feeling is not joy
I truly understand, Please, don’t cry now

Please don’t go, I want you to stay
I’m begging you please, please don’t leave here
I don’t want you to hate for all the hurt that you feel
The world is just illusion trying to change you
Please don’t go, I want you to stay
I’m begging you please, please don’t leave here
I don’t want you to hate for all the hurt that you feel
The world is just illusion trying to change you

Being like you are
Well this is something else, who would comprehend?
But some that do, lay claim that
Divine purpose blesses them
That’s not what I believe, it doesn’t matter anyway
A part of your soul ties you to the next world
Or maybe to the last, I’m still not sure
What I do know is, to use the world is different
As we are to the world but, I guess you would know that

Breathless...

Χωρίς ανάσα. Έτσι ένιωσα εκείνη τη στιγμή που τρέχοντας μέσα στη Σταδίου, μπήκε στο πρώτο ταξί που βρήκε. Μείναμε με τον - μισομεθυσμένο- Πέτρο να κοιτάμε τα stop του αμαξιού που σταμάτησε στο φανάρι λίγο πιο κάτω. Έκαιγε ο λαιμός μου, φίλησα τον Πέτρο λέγοντας του βιαστικά "τα λέμε".. διακόπτοντας τον με σαφή αγένεια, όταν πήγε να συνεχίσει την τελευταία κουβέντα που είχαμε αφήσει στη μέση μέσα στο bar (κάτι για μια γκόμενα και ένα sms που περίμενε, ήθελε να στείλει, τι να της γράψει, ούτε που θυμόμουν εκείνη τη στιγμή.. )Το μόνο που ήθελα ήταν να φύγω κι εγώ.

Μπαίνοντας μέσα στο αυτοκίνητο μου συνειδητοποίησα, βάζοντας μπροστά τη μηχανή ότι δεν χρειάζοταν να κρατηθώ άλλο. Δεν χρειαζόταν να κρατήσω τα δάκρυα μου άλλο.. Κάτι που έκανα όλο το βράδυ και έτρεχα κάθε τόσο στην τουαλέτα, όταν μου έρχονταν με φόρα στα μάτια. Ο Πέτρος που με κατάλαβε, έπινε με τρελούς ρυθμούς αρχικά, μετά μου μίλαγε λες και δεν συμβαίνει τίποτα για τα γκομενάκια του και αφού μέθυσε προσπαθούσε να με πείσει (μάλλον τον εαυτό του), πώς θα είναι ευτυχισμένη, θα τη δω πολύ πιο γρήγορα απότι νομίζω, λες κι εδώ που έμενε την έβλεπα συχνά και άλλα τέτοια, που καθόλου δεν με ανακούφιζαν αφού κάναμε όλοι λες και ήταν μια συνηθισμένη μας συνάντηση στην Πρίζα. Ούτε μια πρόποση, ούτε μια αγκαλιά I'mgonnamissyou τύπου, τίποτα. Μια συνηθισμένη βραδιά and that's all.

Ποτέ δεν το περίμενα . Να ζοριστώ έτσι εννοώ...Οκ δεν έχει ξαναφύγει κολλητή μου να πάει στην Κύπρο (ή όπου..για πάντα), αλλά πόσο επίπονο να είναι... Αναρωτιόμουν...γι' αυτό και είχα προετείνει αυτό το βράδυ με τα ποτά τόσο άνετα και ψυχραιμα...

Ήταν τελικά πολύ επίπονο και βασανιστικό στην σκέψη... ακόμα είναι και πονάει. Όλο νομίζω πως θα μπει στο msn (σύντομα θα μπει) και θα της στείλω τα δελτία τύπου μου να μου τα διορθώσει.. Σκέφτομαι εκείνα τα βράδια, με τα ατελείωτα μπουκάλια vodka, στο σπίτι μας,τις συζητησεις μας που με έκαναν ωριμότερη, μεγαλύτερη και πιο σοφή..σαν εκείνη.

Γιατί αυτό είναι η Αγάπη για μένα.. Είναι η σοφή μου φίλη. Super κολλητή σε χρόνο dt.. Δύο χρόνων μόνο. Ίσως ο πιο έξυπνος και εύστροφος άνθρωπος που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Με απίστευτο χιούμορ και υπέροχο λαμπρό μυαλό..Δεν χορταίνω να την ακούω να μιλάει, να χάνομαι στα μονοπάτια της σκέψης της και να αναρωτιέμαι..αυτό τώρα πως το σκέφτηκε..?

Έχω τόσα πολλά να γράψω και να πω.. Έχεις δίκιο αμόρε, δεν θα μπορούσα ποτέ να σε αποχαιρετίσω με ένα γεια..απλό και ξερό. Θέλω ώρες να αναπολώ και να συζητώ μαζί σου τις ζωές που ζήσαμε μαζί σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα.. Να θυμόμαστε τα αγαπημένα μας τραγούδια..τα δικά μας τραγούδια...

Σκεφτομαι όμως πως ίσως να είναι καλύτερα έτσι... Όσο κοντά κι αν είναι το "τότε" που θα σε δω, εμένα πάλι αιώνας θα μου φανεί. Όμως όταν θα σε δω, θα είναι σαν να μην έχει περάσει ούτε βδομάδα από εκείνη τη μέρα που η Έλλη γέννησε πάνω στην κόκκινη σου μπότα, 2 γατάκια...κι εσύ αντί να σηχτηρίσεις, έβαλες δύο cosmopolitan να πιούμε ... έτσι για το καλό... Χαμογελώντας.. Όχι.. Γελώντας. Μέσα από την καρδιά σου. Ακόμα σε ακούω.

decide..like homicide or suicide (even worse)

Οι επιλογές αποκλείουν.. Αυτό με τρόμαζε πάντα τόσο πολύ και αυτό επίσης είναι και το σημαντικότερο μειονέκτημα του χαρακτήρα μου. Η έλλειψη αποφασιστικότητας.
Είναι τόσο σοφό αυτό που ο Irvine Yalom γράφει στο Δήμιο του Έρωτα. Ότι το να παίρνεις μια απόφαση είναι σαν σκοτώνεις κάτι. Η αγγλική λέξη decide κρύβει μέσα της τη λέξη "σκοτώνω" γιαυτό και έχει την ίδια ρίζα με το homicide 'η και το suicide. Από τότε που διάβασα αυτό, μέσα μου έγινε ακόμα πιο σκληρή και οδυνηρή η διαδικασία λήψης οποιασδήποτε απόφασης.

Αν κάτι θα ήθελα από δω και πέρα (ας πούμε κάτι σαν ευχή για το 2009) να αλλάξω σε μένα είναι να μπορώ να βλέπω τα πράγματα λίγο πιο ορθολογιστικά. Να διακρίνω τα θέλω μου και να σκέφτομαι με πιο ξεκάθαρο μυαλό τι είναι καλό για μένα.
Αν θα είμαι εγώ καλά με εμένα και με τις επιθυμίες μου τότε οι αποφάσεις θα είναι πιο εύκολες (?), θέλω να πιστεύω.

Ούτε ενοχές από δω και πέρα ούτε χρωστούμενα. Από κανένα και για κανένα στη ζωή μου..
Οι επιλογές θα ήθελα να πιστεύω δεν αποκλείουν... εξελίσουν. (Ο πόνος παραμένει έτσι κι αλλιώς..απλώς ας είμαι εκεί για να υποστηρίξω κάθε μου απόφαση και να δεχτώ ώριμα τις συνέπειες ...της άλλης...αυτής που απέκλεισα)

On Stand by

Would you stay on standby
Because I need another alibi
In the wrong place at the wrong time
Could you talk a fine line
I need to know that Ill be fine
Bulletproof
Its like Ive never been born
We conceive in the alleyways
Its like Ive never been born
We believe in other ways
That you do and you did
And theres proof that we did wrong tonight
Could you sense a tragedy
Because I saw it on the bbc
Theres a panel on that channel
Could you walk a narrow line
I need to know Ill serve my time
With some use
Its like Ive never been born
We conceive in the alleyways
Its like Ive never been born
We believe in other ways
That you do and you did
And theres proof that we did wrong tonight
And tonight you can cry if you want to
But it wont help you
You can cry if you want to
But it wont help you
To get you through this crime
It will plague you standby
We did wrong we did wrong